EGT 
Dergelijke groepen zou BOLDINGH liever niet variëteiten maar 
elementaire soorten willen noemen. Zoowel onder variëteit als 
onder elementaire soort verstaat hij een vorm, die in alle opzichten 
constant is, waarvan elke eigenschap slechts fluctueerende varia- 
biliteit met eentoppige waarschijnlijkheidskromme vertoont. Ter- 
wille van het spraakgebruik en omdat hij elementaire soorten 
alleen aan de hand van het experiment wil erkennen, wordt in 
deze publicatie nog het woord variëteit gebruikt. Het is hier niet 
de plaats ver op deze opvatting van BOLDINGH in te gaan. Slechts 
wil ref. opmerken, dat het in de plantenteelt meer gebruikelijk 
is bij het ordenen van veelvormig materiaal in conventioneele 
groepen, waarin op elkander gelijkende vormen worden onder- 
gebracht, deze groepen variëteiten te noemen. 
Na de waarschuwing, dat men aan „inlandsche klappernamen’ 
niet de beteekenis van variëteiten moet hechten, doch die woor- 
den moet beschouwen als een aanduiding van klappers, die het 
kenmerk, dat door die woorden wordt uitgedrukt, bezitten, geeft 
de schrijver de resultaten van zijn onderzoek naar de variabili- 
teit in de hoeveelheid copra per noot en per boom. Het olie- 
gehalte van de copra wordt daarbij slechts even besproken. 
Met het woord copra wordt aangeduid het endosperm, dat 
meestal ten onrechte vruchtvleesch genoemd wordt, want 
botanisch is de klappernoot een steenvrucht en is de bolster 
het vruchtvleesch. 
Uit 170 analysen van droge copra bleek, dat er per noot hoe- 
veelheden copra voorkomen, die uiteenloopen van 0 tot 679 gram. 
Om de variabiliteit in de samenstelling van de vruchten van één 
’ 
boom na te gaan, werden van een 7-tal boomen 4 tot 9 noten 
afzonderlijk geanalyseerd, waardoor het resultaat werd verkregen, 
dat de hoeveelheid copra bij de vruchten van één boom tot 20 %% 
kan verschillen van de voor den boom gemiddelde hoeveelheid. 
Bij analyse van slechts één noot per boom zal men bij het zoeken 
naar goede vormen bij eenige groepeering op geen verschillen 
mogen letten, die kleiner zijn dan 40 pCt. 
BOLDINGH vond nu, dat er wat betreft copragehalte en andere 
eigenschappen drie morphologisch omgrensde groepen zijn en 
wel: groep | de dwergklapper, waarbij de hoeveelheid droge 
copra per noot, op een hooge uitzondering na, varieert van 40 — 
