TO 
over plagen in het algemeen, is dan ook in de eerste tijden niet zoo 
heel veel van zulk een bestrijding te verwachten. 
Zoolang de plaag dragelijk is, hoort men niets en wordt er ook 
niets tegen gedaan, neemt echter de schade ongewone afmetingen 
aan, dan schreeuwt men moord en brand. Den vraagt men plotseling 
om een goedkoop en onfeilbaar „middel’, maar men vergeet, dat, 
indien men tijdig eenige aandacht aan de plaag besteed had, 
men ook zonder bijzondere „middelen” de ramp had kunnen voor- 
komen. 
Zoo blijft wegvangen voor den inlandschen landbouwer het eenvou- 
digste en minst kostbare middel. Men heeft daartoe alleen maar 
noodig een patjol en een paar bamboefuikjes, om de uitgangen van 
het hol, dat opengeslagen wordt, af te sluiten en zoodoende de vluch- 
tende ratten op te vangen. 
Den avond tevoren worden de holen opgezocht en gemerkt, den 
volgenden ochtend gaan telkens 3 of 4 man er op uit om de holen 
open te slaan, waarbij rekening dient gehouden te worden met het- 
geen hierboven medegedeeld werd over den bouw der rattenholen; 
ook moet men alle krabbenholen in de nabijheid dichtmaken. 
Het openleggen van de gang over haar geheele lengte is noodza- 
kelijk, daar de ratten dikwijls tot het allerlaatste oogenblik zich in 
het hol schuil houden. Een der helpers bij het werk herstelt telkens 
de aan de dijkjes of andere aardwerken aangebrachte schade. 
Het verdient verder aanbeveling het wegvangen in bepaalde tijden 
van het jaar te doen plaats hebben en wel vooreerst eenigen tijd 
vóórdat dé eerste jongen verwacht kunnen worden, dat is wanneer de 
uitgeplante padi ongeveer een maand oud is. Op dit tijdstip zal men 
met het wegvangen een begin moeten maken. Zijn de velden afge- 
zocht, dan herhaalt men na 3-4 weken nog eens het afzoeken. 
De tweede groote opruiming heeft dan plaats onmiddellijk na of 
reeds tijdens den padioogst. Hiermede moet men niet te lang wachten, 
daar anders de ratten zich reeds verspreid hebben en bovendien de 
grond zoo droog en hard kan geworden zijn, dat het openslaan der 
holen bijna onmogelijk wordt. 
Maar zooals tevoren reeds gezegd, het wegvangen heeft zijn be- 
zwaren, het kan alleen succes hebben, als het over groote uitgestrekt 
heden tegelijkertijd wordt toegepast, en volledige samenwerking tus- 
schen de verschillende dessa’s is hierbij een eerste vereischte. 
Bovendien stuiten wij nog op het bezwaar, dat het openslaan van 
talrijke holen in verschillende aardwerken, zooals spoordijken, leiding- 
kanten enz., bezwaarlijk is door te voeren. 
