nk EE 
jaren iedere 6 maanden het aantal trossen genoteerd. De meest 
productieve boomen worden als zaaddragers behouden. De dikte van 
het vruchtvleesch wordt gemeten door met een kapmes eenige goed 
ontwikkeide vruchten van iederen boom door te slaan; alleen de 
boomen, die een vruchtvleesch van meer dan 4 mM. dikte hebben, 
zijn bruikbaar als zaadboomen. Men bestuive de zaadboom kunstmatig 
met eigen stuifmeel of met stuifmeel van een anderen goeden zaadboom. 
Het uitkiezen van zaadboomen bij oliepalmen (Vlugschrijt No. 10 
van het Algemeen Proefstation der A. V.R.O.S.) vh. 
15. Plantvoorschriften voor oliepalmen. 
In dit vlugschrift worden de voornaamste regels gegeven betreffende 
het broeien der zaden, uitleggen in pépinière en overplanten in het 
veld. De lezers van Teysmannia hebben hierover reeds alles uitvoeriger 
kunnen lezen in het artikel van den heer MAAS in aflevering 11/12 
van den vorigen jaargang. 
Plantvoorschriften voor oliepalmen (Vlugschrift 11 van het Algemeen 
Proefstation der A. V.R.O.S.) v. h. 
16. Het fermenteeren van muskaatnoten. 
Uit de oudere literatuur werd door VAN DER WOLK een procédé 
opgediept, dat tot ongeveer de zestiger jaren van de vorige eeuw 
bij de bereiding van de muskaatnoten algemeen werd toegepast, 
doch sedert geheel van het tooneel is verdwenen, nadat het gedurende 
eenigen tijd een punt van discussie was geweest. Het procédé wordt 
door VAN DER WOLK aldus beschreven: 
„Nadat de muskaatnoten waren ontbolsterd en van de foelie ont- 
„daan, werden zij 12-14 weken in de droogkombuizen boven een 
„matig vuurtje aan een drogings-proces onderworpen, zoodat de kern 
„door waterverlies inkromp, van den dop losliet en daarin begon te 
„tammelen. Vervolgens werden zij gekraakt en de thans vrijgekomen 
„kernen, na sorteering, gekalkt, door ze in gevlochten mandjes door 
„een zee-waterige kalkbrei te halen en rond te draaien, waarna de 
„overtollige kalk door de mazen van de mandjes wegliep’. 
„Daarna ving het „zweetings”-proces aan”. 
