ke Bnn 
„De gekalkt, nog druipnatte noten werden in een soort kisten 
„opgesloten en verbleven, in dichte hoopen, daarin ettelijke weken, 
„ia, tot drie maanden toe! Na het „zweeten” werden de noten 
„gedroogd en deze waren dan voor den handel gereed”. 
Naar het schijnt was de oorspronkelijke bereidingswijze van de 
bevolking zóó, dat de noten in den dop gefermenteerd werden; zóó 
lieten de inboorlingen ze weken lang in hoopen in afgesloten ruimten 
liggen, en de noten werden daarna ook in den dop aan de Compagnie 
verkocht. 
„Men krijgt echter den indruk, dat het ín de jaren vóór 1621 bepaald 
„een nachtmerrie van de Compagnie was, te weten, hoeveel laadruimte 
„er met het vervoer van muskaatnoten in den dop verloren ging. En 
„een van de eerste dingen, die dan ook werd ingevoerd, nadat de 
„Compagnie heer en meester over Banda was, bestond in het ont- 
„doppen van de muskaatnoten”. Waarom men nu dit ontdoppen 
toepaste vóór het fermenteeren, ís niet duidelijk. In alle geval zóó 
vond het plaats en het gevolg was, dat veel bederf en insectenvraat 
gedurende de fermentatie der ontdopte noten optrad. Om dit tegen 
te gaan, nam men zijn toevlucht tot het kalken en zoo ontstond het 
bovenbeschreven fermentatie-procédé, dat VAN DER WOLK beschouwt 
als een verbastering van de oorspronkelijke, juiste, door de bevol- 
king toegepaste bereidingswijze, waarbij de noten in den dop 
werden gefermenteerd. Deze verbasterde fermentatie bleef twee en 
een halve eeuw in zwang, totdat de nootmuskaat-planters omtreeks 
1860 besloten haar verder te laten varen. 
VAN DER WOLK beschouwt het echter als moeilijk aan te nemen, 
dat de oorspronkelijke fermentatiewijze der inwoners geheel nutteloos 
was en hij onderstelt, dat de bevolking haar niet zou hebben toegepast 
indien zij geen reden van bestaan had. „En waar èn aan de cultuur 
„ên aan de productbereiding bij de nootmuskaat nog al wat ontbreekt 
„en er veel aan gelegen zou zijn, indien de kwaliteit van het product 
„werd verbeterd, is het niet ondienstig dat zweetingsproces, dat bij 
„de muskaatplanters geheel in vergetelheid is geraakt, nog eens in 
„de herinnering terug te roepen“. VAN DER WOLK meent daarom, 
dat de kwestie wel waard is goed onderzocht te worden. 
VAN DER WOLK. Het fermenteeren van muskaat-noten (Cultura, 
Jaarg. 33, 1921, bl. 255-259). v. h. 
en e 
