— 100 — 
goed is en wat niet. Ook moet hierbij in het oog gehouden worden, 
dat men na een zeker aantal jaren weer op dezelfde plaats kan 
terugkomen en er dan weer oude boomen aantreft. Een 
voorloopige berekening, die echter geheel berust op gegevens 
van de tot nu bestaande cutchfabrieken en van Chineesche en In- 
landsche kappers, geeft aan, dat 40000 bouw voldoende zijn om 
een fabriek met een productie van 7000 ton aan het werk te 
houden en zoodanig, dat men na 20 jaar weer op dezelfde plek 
terugkomt. Zekerheid bestaat hieromtrent echter nog niet even- 
min als omtrent de hoedanigheid van alle in de mangrove voor- 
komende basten. Een uitgebreid onderzoek van het Proefstation 
voor het Boschwezen zal hieromtrent ook zeer belangrijke gege- 
vens kunnen verstrekken. 
De Heer de Neve (zie Indische Mercuur 1917) geeft enkele 
bijzonderheden over de in de fabrieken gebruikte mangrovebast 
op de Westkust van Borneo. De bakau-bakau, zooals de 
inlanders de mangrove noemen, wordt door hen verdeeld in 
witte en zwarte, genaamd resp. toemboek en tengar. Deze laatste 
is in sommige streken zeldzaam geworden, omdat men haar te 
veel kapte vanwege de goede eigenschappen en haar nut als 
verfstof voor linnen en katoenen stoffen. De tengar heeft ook 
een hooger looistofgehalte. 
Om de boomen van den bast te ontdoen worden zij eerst geveld. 
Men heeft wel in Oost-Afrika getracht de boomen te laten staan 
en sommigen beweerden zelfs, dat dit de juiste manier was, omdat 
er dan weer bast op zou komen, echter is deze manier van 
werken hier minder geschikt gebleken. 
Van sommige soorten is de bast moeilijk, van andere gemak- 
kelijk af te halen, maar veel verschil is er niet. Landinwaarts 
vindt men de oudste boomen, die soms tot 10-15 picol bast 
kunnen opbrengen Geoefende kappers banen zich gemakkelijk 
een weg over den níet te beganen moddergrond. Ze doen 
dit door middel van loopbruggen en overloopen, die ze 
aanleggen van takken en omgevallen boomen. Veel nut trekt 
men daarbij van eb en vloed, wat vooral bij springtijden in aan- 
merking komt. Bij opkomend water trachten de koelies een weg 
te vinden tot diep in het land, blijven dan daar een tijd kappen 
en komen met afloopend water met gevulde prauwen terug. 
