— 112 — 
genoemde omstandigheden nog geen zeer belangrijke wijzigingen 
hebben ondergaan, al die prachtige bosschen — uitzonderingen 
natuurlijk daargelaten — geen cent waard zijn. Dát is de wer- 
kelijkheid ! 
Natuurlijk wil dit weer allerminst zeggen, dat dan ook maar 
gerust met het boschvernielen op groote schaal mag worden 
voortgegaan, want ook een niet-boschbouwkundige beseft levendig, 
dat er nog velerlei andere factoren zijn, die het vraagstuk be- 
heerschen. Evenwel, het blijft onlogisch het ladangen in het alge- 
meen zoo af te keuren, als men slechts bedenkt, dat er in Palembang 
alléén nog honderdduizenden hectaren bosch op ontginning wach- 
ten. Ik zeg „op ontginning wachten”, omdat verreweg de meeste 
bosschen er zijn voor en ten behoeve van de landbouwers, hetzij 
Europeanen of Inlanders. 
In het navolgende kom ik hier nog wel op terug, want het 
komt mij niet overbodig voor er hier eerst even op te wijzen, 
dat ook de Inlandsche bevolking van het nut van het behoud 
van boschcomplexen allerminst behoeft te worden overtuigd. Im- 
mers, van oudsher bestaan toch reeds overal de z. g. „rimboe- 
larangan’’, waarbinnen het verboden is te ladangen ten einde 
in de behoeften aan hout van de betrokken marga of doesoen 
ten allen tijde te kunnen voorzien. Door de B.B, - ambtenaren 
wordt voor deze verboden terreinen steeds zorgvuldig gewaakt, 
ofschoon dit nog geenszins wil zegen, dat overtredingen ten 
dezen ook nooit voorkwamen. Regel is echter, dat de rim- 
boe-larangan voor het ladangen blijft uitgesloten, 
Maar, wat dan te denken van den boschbouwkundige, die deze 
terreinen somtijds wél aan de vlammen wilde prijsgeven als ze 
in erfpacht werden aangevraagd voor de teelt van Europeesche 
landbouwproducten? Wat te denken van de in Palembang wel- 
bekende „Semangoesreserve’, welk enorm groot boschterrein de 
boschbouwkundige eerst als boschreserve reserveerde en alzoo voor 
het ladangen uitsloot, om vrij kort daarna weer te verklaren, dat 
het geheele complex gerust in erfpacht kon worden uitgegeven? 
Deze handelwijze is m.i. in geen enkel opzicht te verdedi- 
gen, omdat, indien eventueel een nader onderzoek had uitgewe- 
zen, dat de bevolking deze bosschen niet bepaald noodig had 
voor hare houtvoorzieningen etc. zij dan toch in de allereerste 
