ee 
zich zelf slechts weinig bezwaren in te brengen en — om het meer 
kernachtig te zeggen — als er overvloed van bosch is met een 
geringe bevolking, dan behoort men aan het ladangen volkomen 
recht te laten wedervaren, daar dit dan in zulke omstandigheden 
de eenige goede en ook de meest economische wijze van bo- 
demgebruik is ! 
Het spreekt overigens vanzelf, dat, in verband met deze laatste 
stelling, daarbij uitstluitend het oog is gericht op die bosschen, 
waarin slechts zeer weinig superieure houtsoorten voorkomen 
of waaruit zelfs superieure houtsoorten door de transport-moeilijk- 
heden nog in de verre toekomst niet met voordeel gekapt kunnen 
worden, want dat er binnen afzienbaren tijd reeds een zekere vraag 
zou ontstaan naar diverse minderwaardige houtsoorten (zooals 
Seroe), vooral in verafgelegen streken, wil er bij mij niet in. Maar, 
zoo zal men weer zeggen, juist voor de verre toekomst moet nu al 
worden gezorgd en het is daarom, dat voor het ladangen niet meer 
terreinen mogen worden beschikbaar gesteld dan hoog noodig is, 
Zeker, in haar algemeenheid is deze stelling niet bepaald 
onjuist te noemen, doch voor een al te karige gronduitgifte voor 
evengenoemd doel moet ten zeerste worden gewaakt. In ieder 
geval zal men bij eene regeling van deze materie verstandig , 
doen, te luisteren naar de ladangende bevolking zelf en bij hen, 
die van het ladangen als een zeker soort landbouwbedrijf meer 
dan een oppervlakkigen kijk hebben en op grond van landhuishoud- 
kundige overwegingen niet het allergrootste heil zoeken in een zoo 
groot mogelijke boschreserveering doch de wildhoutbosschen in 
het algemeen in de eerste plaats beschouwen als cultuurobject, 
Bovendien, moeten wij ons ongerust maken over de thans, 
wegens de minderwaardigheid van de daarin voorkomende hout- 
soorten absoluut onverhandelbare boschcomplexen, terwijl wij 
vlak naast de deur — in Borneo b.v. — nog millioenen H. A. 
oerwoud voor het grijpen hebben ? 
Dat streng gewaakt dient te worden voor het uitroeien van 
waardevolle boomsoorten, zooals Onglen, Merawan, Tembesoe, 
Petaling en vele andere, is vanzelfsprekend, doch deze kwestie is 
reeds geregeld bij Stbl. 1916 No: 420. Daarbij is toch o.m. bepaald 
geworden, dat aan de vergunningen om hout te kappen ten be- 
hoeve van grondontginningen binnen de door het Hoofd van Gewes- 
