— 115 — 
telijk Bestuur aangegeven of nog aan te geven grenzen, zoodanige 
voorwaarden kunnen worden verbonden als het betrokken Hoofd 
van Plaatselijk Bestuur, zoonoodig in overleg met den Houtvester, 
noodig oordeelt in het belang van de instandhouding der bosschen. 
Er behoeft dus slechts aan de Inlandsche bevolking te worden 
bekend gemaakt, welke houtsoorten zij heeft te sparen, en ... 
alles is in orde, d.w.z. als de overtreders flink worden gestraft, 
aan welke kwestie in evengenoemd Staatsblad echter n.h. v. te 
weinig aandacht is geschonken, daar alleen van intrekking der 
vergunning wordt gesproken, zonder meer. Want, ongetwijfeld 
zou de ladangende bevolking bij invoering van de noodige niet 
al te zachte strafbepalingen wel langzamerhand, zij het dan 
wellicht ook eerst nadat er flinke straffen zouden zijn uitgedeeld, 
alle boschcomplexen gaan mijden, die te veel van de verboden 
houtsoorten bevatten, zoodat dan gaandeweg, zonder schokken, 
een goeden toestand zou worden bereikt. 
Onwillekeurig denk ik hierbij aan Ogan-Oeloe en andere 
onderafdeelingen in het gewest Palembang, waar men overal 
verspreid, zelfs tusschen de volksrubbertuinen, nog zware Tem- 
besoe-boomen aantreft, omdat het in vroeger jaren reeds ver- 
boden was die zonder speciale vergunning te kappen. 
De regeling van den ladansbouw. 
Reeds jaren lang wordt over en weer gezegd: „de ladangbouw 
moet in betere banen worden geleid’, zonder dat er van eene 
bepaalde regeling iets te bespeuren valt, niettegenstaande meer- 
dere ambtenaren zich met de oplossing van dit vraagstuk hebben 
beziggehouden. Ook schrijver dezes behoorde tot hen, en van 
alle studie is de slotsom geweest, dat het in een gewest als Pa- 
lembang vrijwel ondoenlijk moet worden geacht in deze intensief- 
regelend op te treden, en dit zal ook wel het geval zijn met 
de meeste andere buitengewesten. 
Het komt mij overbodig voor op dit punt nader in te gaan, 
doch thans intusschen weer rijker geworden aan ervaring, geloof 
ik, dat de grootste fout bij de pogingen dienaangaande is ge- 
weest, dat men te snel het ladangbedrijf wilde regelen, zonder 
zich af te vragen of het niet praktischer zoude zijn zich te bepalen 
(althans voorloopig) tot de hoofdzaken. 
