— 116 — 
Naar het mij voorkomt, is dan ook de allervoornaamste kwestie, 
die in betrekking staat tot het bovenstaande, dat het Boschwezen 
zich, vooralsnog althans, uitsluitend bepaalt tot het reserveeren 
van die terreinen, die onder géén voorwaarde in aanmerking 
mogen komen voor de uitoefening van den een of anderen vorm 
van landbouwbedrijf, t. w.: 
a. alle steile terreinen, grenzende aan beekjes en bronnen, als- 
mede alle overige terreinen, die om klimatologische e. d. 
redenen ten allen tijde beboscht dienen te blijven; 
hb. alle terreinen, die voor maatschappelijke doeleinden — b. v. 
voor de levering van mijnhout — niet ontboscht mogen 
worden; 
c. alle terreinen, die het Boschwezen voor zich wenscht ter 
(spoedige) beplanting met hoogwaardige houtsoorten, 
met dien verstande dat deze terreinen b.v. telkens om de 
10 jaren weer nader worden vastgesteld; 
d. alle terreinen, die wegens het in voldoende hoeveelheid 
voorkomen van waardevolle houtsoorten, binnen niet al te 
langen tijd in aanmerking komen voor eene boschexploitatie. 
Behalve deze reserves zouden nog z.g. Bestuursreserve's 
dienen te worden aangewezen, waaronder waren te verstaan: 
1. alle terreinen, die noodig zijn om in de werkelijke behoeften 
aan hout voor de Inlandsche bevolking te voorzien (de z. g. 
rimboe’s - larangan); 
2. alle terreinen, waarop, wegens hun geisoleerde ligging b.v, 
om bestuursredenen de uitoefening van het Inlandsch land- 
bouwbedrijf alleen onder bepaalde voorwaarden zou mogen 
worden toegestaan. — 
Alle overige lerreinen zouden aan de Inlandsche bevolking moeten 
worden vrijgegeven voor de uitoefening van den ladansbouw en an- 
dere vormen van landbouwbedrijf. 
Het voordeel van zoo’n terreinindeeling zou bovendien nog 
zijn, dat aanvragen om erfpacht, voor het overgroote deel althans, 
zonder nader onderzoek onmiddellijk zouden kunnen worden af- 
gewezen, indien namelijk de aangevraagde gronden buiten 
de sub. 2 genoemde terreinen mochten vallen, terwijl — een stap 
