é 
Een 
tigde zone maar enkele vormen voorkomen, die meestal nog vrij 
zeldzaam zijn. De substantie van deze zwammen ís buitengewoon 
taai. Het weefsel bestaat uit stijve, dunne, dikwandige hyphen 
en vertoont weinig of geen differentiatie. Zij kunnen evenals de 
houtige boomzwammen gemakkelijk gedroogd worden, waarbij 
men van rotten in ’t geheel geen last heeft. Deze zwammen nu 
worden door de Inlandsche bevolking algemeen gegeten. De 
meest voorkomende soort is wel Lentinus Sajor-Caju (Fr, de 
Sajor kajoe of soepa lijat, waarvan de hoed meer of minder bruin 
is gekleurd, De lamellen zijn in verschen toestand wit en wor- 
den later meer geelachtig. RUMPHIUS heeft deze soort reeds 
beschreven en vermeldt, dat zij op Ambon in jongen toestand 
gegeten wordt. Hij is over den smaak ervan echter niet opgetogen, 
hetgeen wij ons levendig kunnen indenken en in de Europeesche 
keuken zouden deze zwammen zeker geen genade vinden. Daar 
verwerkt men liever geurige champignons. Maar smaken ver- 
schillen ! 
Een niet minder taaie en leerachtige soort, die over de geheele 
wereld zeer algemeen voorkomt is Schizophvllum commune (Fr), 
de bekende soepa bèjas. Ook deze soort groeit op allerlei dood 
en rottend hout. De bovenzijde is wollig wit, de hoedjes zitten 
direct zijdelings tegen het substraat en de lamellenrand is gesple- 
ten, aan welk kenmerk de soort gemakkelijk te herkennen is. In 
Europa denkt niemand eraan, deze soort te eten; daarvoor is 
zij veel te taai, Bij de Inlanders is zij hier als eetzwam echter 
zeer gezocht en hoewel haar afmetingen gering blijven, komt 
zij in zulke groote hoeveelheden bij elkaar voor, dat het niet 
veel moeite kost, eene flinke quantiteit in korten tijd te verza- 
melen. Zij wordt met een saus gegeten en wegens haar taaiheid 
wordt algemeen aanbevolen, de soort lang te laten koken. Wij 
betwijfelen de doelmatigheid van dezen laatsten maatregel sterk. 
Onze bekende landgenoote, mej. CATH. Coor, wier voor de con- 
sumptie toebereide zwammen op de Hollandsche paddenstoelen 
tentoonstellingen altijd zeer geroemd worden, waarschuwt juist 
ernstig tegen lang koken, waardoor de substantie steeds taaier 
wordt en van het aroma veel verloren gaat. Dit is dus lijnrecht 
in strijd met de hier heerschende meening. Of zou ook hier weer 
het groote smaakverschil den doorslag geven? 
