PA 
Zien wij uit het bovenstaande dus, dat er aan de kennis van 
den Inlander omtrent de eetbaarheid der soorten nog wel wat 
hapert, zoo willen wij thans nog een aantal soorten bespreken, 
die ook in Europa als eetzwam aller waardeering genieten. 
Een feit, waarop zeker alle Europeesche mycophagen jaloersch 
zullen zijn, is het zeer algemeen voorkomen van Auricularia-soorten, 
hier bekend als koeping tikoes of soepa lèmbèr. Op de pasars zijn zij 
algemeen te vinden. In Europa worden zij Judasooren genoemd. 
Het geslacht Auricularia is weer een echt tropengenus. Het is in 
de gematigde streken wel vertegenwoordigd, maar de soorten 
zijn niet algemeen, en daardoor hebben zij als eetzwammen, 
hoewel zeer gezocht, geen groote beteekenis. Op de Europeesche 
zwammenmarkten zagen wij ze nooit. De soorten, waarvan er 
hier een drietal voorkomen, groeien op allerlei rottend hout, tak- 
ken en stammen, Het zijn schelpvormige vruchtlichamen van 
zeer verschillende grootte, zijdelings aan het substraat gehecht, 
geleiachtig van substantie en meer of minder sterk gerimpeld 
of geplooid. Zij kunnen eene doorsnede van 1.5 dM. bereiken, 
maar blijven meestal veel kleiner, In drogen toestand zijn het 
verschrompelde zwarte korsten, maâr bij bevochtigen zwellen zij 
snel tot hun oorspronkelijken vorm op. Zij zijn zeker de belang- 
rijkste eetbare paddenstoelen van onzen Archipel. 
Na Awuricularia mogen wij hier het genus Coprinus, de inkt- 
Zwammen, noemen. In Europa worden een tweetal groote vormen 
Coprinus comatus (Fl. Dan.) en C. atramentarius (Bull.) overal 
gegeten. Wij gelooven te mogen beweren, dat hier alles wat 
inktzwam is gegeten wordt; zelfs zeer kleine soorten, die men 
in Europa niet aankijkt, ontvingen wij hier met de mededeeling 
„orang makan”. De meest belangrijke onder deze is de tikoekoer, 
een kleine, maar zeer vleezige en goedsmakende soort, groeiende 
op hout, in jongen toestand gemakkelijk aan de oranje of steen- 
roode kleur te herkennen. Een andere soort is de djamoer tom, 
Coprinus indigocola (Oud) v.O., groeiende op oude indigobladeren. 
Vroeger werd zij door de bevolking op de uitgetrokken bladeren 
gekweekt. De steel heeft een wortelvormige verlenging, die één 
dM, en meer lang kan worden en waarop zijdelings jonge knop- 
pen ontstaan. Wat echter de grootte der vruchtlichamen betreft, 
behoort ook deze vorm tot de kleine soorten. 
