— 179 — 
zij hier, ter kenschetsing van de wijze van behandeling der stof, 
een zeer kort overzicht gegeven. Al dadelijk wordt men voor 
de teelt en de bereiding van suiker als Europeesche grootindustrie 
verwezen naar de ter zake bestaande speciale literatuur : genoemd 
worden het bekende, uit 5 deelen bestaande Handboek ten 
dienste van de Suikerrietculuur en de Rietsuikerfabricage op 
Java en De rietsuikerindustrie op Java, door J. SIBINGA MULDER, 
Het werk zelf bepaalt zich tot de rietcultuur der Inlanders en 
de producten, welke vallen buiten het bedrijf der suikerfabrieken. 
De oeconomische beteekenis van de inlandsche rietcultuur in 
den archipel wordt dan nagegaan en voor Java en Madoera een 
tabel gegeven, die residentiesgewijs de geoogste uitgestrektheden 
in de jaren 1916-20 doet zien. Er volgt een bespreking van de 
cultuur door Inlanders in West-Java, zooals die door DE BIE 
beschreven is, waarop, na een korte beschouwing van het 
inlandsch gebruik van wortels, stengels en sap als zoodanig, 
uitvoeriger de bereiding en de eigenschappen van de inlandsche 
bruine rietsuiker behandeld worden, waarbij productiecijfers voor 
Java en Madoera vermeld zijn. Over ampas als brandstof, in 
veevoeder en, vooral, als grondstof voor papierbereiding deelt de 
schr. nu mee wat er volgens de nieuwste gegevens van te zeggen 
valt, waarop, na een kort woord over het onbelangrijke rietwas, 
4 bladzijden gewijd worden aan de bereiding van arak en spiritus, 
en den handel daarin. Aangaande de arakbereiding vindt men 
enkele historische bijzonderheden, een nauwkeurige beschrijving van 
de te Batavia gevolgde werkwijze, beschouwingen over de daarbij 
en bij het maken van de „kust-arak’’ werkzame micro-organismen. 
Overal wordt de literatuur genoemd, waaraan de verwerkte 
opgaven ontleend zijn. Bij dit, evenals bij andere onderwerpen, 
heeft de schr. op verdienstelijke wijze de op te nemen stof 
weten te kiezen en zich weten te hoeden voor afstootende 
kortheid zoowel als voor hinderlijke wijdloopigheid. 
De registers vormen van een boek als het hier besprokene, 
dat dikwijls dienen moet om iets na te slaan, een gewichtig 
onderdeel. Vergelijkt men nu het register der volksnamen in 
den herdruk met dat in den eersten druk, dan blijkt het 
van 13 tot 54 bladzijden te zijn uitgedijd. Die groei valt niet weinig 
te waardeeren, want de inhoud wordt er des te meer toegankelijk 
