PLL mre ne 
DE KLAPPERCULTUUR IN DE PHILIPPIJNENS 
Omtrent de klappercultuur in de Philippijnen werden wij in 
den laatsten tijd uivoerig ingelicht door H.J. WESTER in Bul- 
letin No. 35 (1920) van het Philippijnsche Departement van 
Landbouw, getiteld „The Coconut, its Culture and Uses’, Het 
is een tweede, herziene druk van een publicatie, die in 1918 
verscheen in the Philippine Agricultural Review, 
Daar wat voor de klappercultuur op de Philippijnen geldt 
over het geheel ook voor Ned, Indië geldig is, scheen het goed 
de hoofdzaken uit dit werkje, dat geschreven werd „to present 
the essential facts in compact form in popular language” in 
dit tijdschrift te vermelden en daaraan hier en daar eenige 
opmerkingen toe te voegen, 
Het boekje bestaat uit + 75 bladzijden tekst en is rijk geillus- 
treerd, Het bevat niet minder dan 23 platen, meestal met twee 
foto's per plaat, 9 tekstfiguren en een groote, uitslaande kaart 
van de Philippijnsche eilanden, 
Het heeft veel wetenswaardigs en dit meestal in gemakkelijk 
leesbaren vorm. Het is evenwel mager en zwak in het botanisch 
gedeelte. Een halve bladzijde voor „Botany, origin and ge- 
ographical distribution” is zoo weinig, dat het beter was geweest, 
hiervan heelemaal niets te vermelden. Ook is drie bladzijden 
voor „Coconut varieties’, waarvan er dan nog één geheel wordt 
ingenomen door een opsomming van inlandsche namen voor 
verschillende klappervormen, niet te veel. Mogelijk heeft de 
schrijver zich op dit gebied zoo beperkt om den praktijkman 
niet te veel „wetenschappelijks” voor te zetten, doch dan had 
hij zich ook dienen te beperken in het onevenredig lange, + 20 
bladzijden groote hoofdstuk over ziekten en plagen, en daarin niet 
moeten streven naar een vrij volledige opsomming van alles 
wat wel eens op klappers gevonden werd, niet slechts in de 
Philippijnen, doch ook elders. 
De schrijver, die over een eigen zevenjarige ervaring beschikt 
