NIN TSA 
DE GAMBIR-CULTUUR IN NED.-INDIË, 
Gambir wordt verkregen door de indamping van een afkook- 
sel van de bladeren van Uncaria Gambier Roxb., een heester 
behoorende tot de natuurlijke plantenfamilie der Rubiaceae. 
Het eigenlijke vaderland van de plant is Voor-Indië; volgens 
ROxBURG zou zij ook op Sumatra in het wild gevonden worden; 
in gekweekten toestand komt zij evenwel in den geheelen 
Indischen Archipel voor. 
Behalve Uncaria Gambier Roxb. leveren nog anderen Uncaria 
soorten dezelfde stof, doch deze is verreweg het belangrijkste. 
Men heeft gambir bereid uit de bladeren van U. Bernaysi, 
F.v.M., U. dasyneura Ther en U. acida Roxb.. De eerste is 
inheemsch op Nieuw Guinea, de tweede op Ceylon, de laatste 
in de Molukken, Java en Malaka. 
Op Borneo wordt wel gambir bereid uit de bladeren van 
Ficus Ribes REINW. z.g. gambir oetan. 
Het plantengeslacht Uncaria omvat een dertigtal soorten, die 
bijna zonder uitzondering in tropisch Azië tehuis behooren en 
waarvan vele vertegenwoordigers in den Indischen Archipel 
worden aangetroffen. Het zijn klimmende heesters met kruisge- 
wijze geplaatste, kort gesteelde bladeren die bij Uncaria Gambier 
Roxb. zoodanig gedraaid zijn, dat alle bladschijven naar één 
kant zijn gekeerd, In de oksels der bladeren zijn klimhaken, 
die zich naar de tegenovergestelde zijde wenden. 
De bladeren zijn elliptisch, met kort toegespitsten top, onbe- 
haard, heldergroen en gaafrandig en eenigszins geplooid. Ze ver- 
toonen dikwijls roestkleurige plekken, die veroorzaakt worden 
door parasitaire schimmels. 
In vele bladoksels ontwikkelen zich de bloemen, die kortgesteeld 
zijn en een trechtervormigen kelk bezitten, die in vijf slippen 
uitloopt en een lange buisvormige bloemkroon heeft, die bo- 
venaan eindigt in vijf, aan de buitenzijde zijde-achtig behaarde 
lobben. Vrij hoog in de bloemkroonbuis zijn vijf meeldraden 
