es 
De grootste der drie soorten staat o, a. onder de navolgende 
namen geregisteerd: ij 
Pteropus (BRISSON 1756) amplexicaudatus (GEOFFROY 1828). 
Roussettus (GRAY 1821) amplexicaudatus (GEOFFROY 1828). 
Roussettus (GRAY 1821) bocagei (SEABRA 1898). 
Pachysoma (TOMEs 1860) amplexicaudatum (GEOFFROY 1828). 
Xantharpyia (GRAY 1843, MATSCHIE 1899) amplevicaudata 
(GEOFF. ’28). 
Eleutherura (GRAY 1844) spec? 
Cynonycteris (PETERS 1852, DOBSON 1878) amplevicaudata 
(GEOFF. 1810). 
en met een aantal al of niet goed omschreven locale ondersoor- 
ten, of zoo men wil, variëteiten, zooals: leschenaulti (DESM. 1820) 
byrivorus HODGS. 1852), seminudus (KELAART 1852), marginata 
(GRAY 1870), infumata (GRAY 1870), philippinensis (GRAY 1870), 
infuscata (PETERS 1873), aegyptiacus (THOMAS 1899), minor (DOB- 
SON 1873). 
Voor de geheele „Formenkreis *) (Realgattung) kiezen wij den 
naam Xantharpyia amplevicaudata. Haar verspreidings-gebied om- 
vat de keerkringslanden van af de Perzische Golf tot aan de 
West-kust van Nieuw-Guinea. 
De tweede en meest algemeene species verkreeg in ruim een 
eeuw tijds allengs de navolgende namen. 
Vespertilio (L.?) sphinx (VAnL 1797). 
Cynopterus (CUVIER 1825) sphinx (VAHL 1797). 
Pachysoma (GEOFFROY 1828) sphinx (VAHL 1797). 
Cynopterus (CUVIER 1825) marginatus (CUVIER 1825) 
Pteropus (BRISSON 1756) marginatus (HORSFIELD datum?). 
*) Met de woorden „Realgattung”, en „Formenkreis”, vertaald: 
„vormenkring” duidt men tegenwoordig het soortsbegrip aan. De vormen- 
kring omvat alle locale rassen of geographische vormen van hetgeen men 
een „natuurlijke soort” zou kunnen noemen. Twee vormen, tot één „Kreis’’ 
behoorende, sluiten in éénzelfde localiteit elkander’s aanwezigheid uit. Al- 
wat wèl gezamenlijk voorkomt zijn òf variëteiten eener zelfde soort, òf 
behoort tot verschillende soorten. 
