— 356 — 
breken zelfs menigmaal de valsche kiezen (praemolares) en niet 
zelden treft men exemplaren aan, die zelfs ook de meeste hunner 
ware kiezen missen, Natuurlijk ontmoet men ook wel eens vol- 
wassenen, bij wie een der genoemde kenmerken nog niet of niet 
meer aanwezig is, maar ook dan valt ’t een geoefend oog niet 
moeilijk, ’t ontbreken van jeugdeigenschappen te constateeren. 
De kleur der rugzijde is bij amplevicaudatus vaal sepia, bij 
marginatus glanzend donker sepia met warm-bruinen gloed, en 
bij brachyotis veel lichter bruin tot stroogeel; met een weinigje 
overdrijving zou men ’t zelfs goudachtig kunnen noemen; in de 
halsstreek loopt de rugkleur bij de pubescente mannetjes der 
beide laatstgenoemde soorten geleidelijk in een fraai roestbruin 
over, die van amplevicaudatus zag ik tot nu toe nooit in den tijd 
hunner geslachtsrijpheid. Een nog iets beter kenmerk is gelegen 
in de voor iedere soort zeer standvastige maten ; de grootste vleu- 
gelspanning en armbeenlengte (ulna) meten nl. bij amplevicaudatus 
respectievelijk 55 en 8,7 cM., bij marginatus 50 à 52 en 7,8 cM., 
en bij brachyotis ..? .. en 6,5 cM.;, ook de schedellengten 
(3,7 cM. bij marginatus.en 3,0 cM. bij brachyotis) zijn zeer 
karakteristiek. Voorts is typisch voor de twee kleinste soorten 
(mits versch of in liquor) de iets bleeker gekleurde voorrand 
van ’t oor, terwijl de eerstgenoemde (amplevicaudatus) een aan- 
merkelijk spitseren snuit (en schedel) en naar rato krachtiger 
achterklauwen bezit dan haar beide zwakkere verwanten; daar- 
entegen is haar spoorbeentje, ’t welk dient om de vlieghuid 
tusschen achterpoot en staartstompje gespannen te houden, naar 
verhouding juist iets korter, 
S III. Levenswijze. 
Omtrent de levenswijze tasten wij nog in ’t duister, en hoe 
meer men de dieren aandachtig gadeslaat, des te meer vraag- 
punten duiken er op, welker beantwoording voorloopig nog in 
een mysterieus waas gehuld moet blijven. Intusschen is er slechts 
weinig opmerkingsgave voor noodig, om te constateeren, dat de 
gedragingen der vleerhondjes van die der vleermuizen sterk verschil- 
len. Laatstgenoemde bijv. verbergen zich overdag massagewijs, 
al naar gelang der soort, waartoe zij behooren, in boomholen, 
in grotten, tusschen dakbedekkingen, in spleten van muren, in 
