— 357 — 
holle bamboe-kapspanten, enz., maar hangen slechts weinig, en 
in dat geval solitair of in gering aantal bijeen, in ’t kreupelhout, 
onder gebladerte, of onder overhangende rotsen (soorten uit ’t 
oerwoud); somtijds scholen zij ook wel samen in den wirwar 
van afgestorven bladeren en detritus, die gaandeweg onder de 
kroon van slechtverzorgde oliepalmen ontstaat, welke schuilplaats 
dan evenwel vergelijkbaar is met een holte in een dak of een 
muur; in ieder geval streven zij ernaar, om van buitenaf zoo 
weinig mogelijk zichtbaar te zijn. 
De vleerhondjes daarentegen kruipen nooit in enge ruimten 
weg, maar hangen steeds vrij, of nagenoeg vrij, en van benedenaf 
zichtbaar; ’t liefst kiezen zij daartoe den onderkant van groote 
palm- of Aroideeën- bladeren, vooral als deze zich met hun slippen 
parapluie-gewijze omlaag welven; ook de onderzijde van een 
groote nestvaren wordt dankbaar aanvaard; minder gaarne 
kiezen zij hun slaapplaats onder overhangende kappen van ge- 
bouwen, een enkele maal zelfs wel eens onder niet-overhangende 
kappen, maar in dat geval moet er een groote uitvliegopening 
aanwezig zijn, aangezien een vleerhondje ervoor bedankt, om, 
alvorens te kunnen uitvliegen, eerst een zekeren afstand kruipende 
te moeten afleggen, (bij de vleermuizen is dit juist gebruikelijk). 
Steeds hangen zij, vooral die der twee grootste soorten, op 
hun slaapplaats in massa bijeen, (een solitair hangend vleerhondje 
is gewoonlijk een in den eersten slaap verstoord geworden 
exemplaar, of is om andere redenen van zijn gewoonte afgeweken). 
Het is merkwaardig, dat zulke vrij groote gezelschappen, die 
nooit uit meer dan één enkele species zijn samengesteld, tevens 
hoofdzakelijk schijnen te bestaan uit dieren van slechts één 
der beide sexen, en naar 't mij voorkomt is zulks zelfs regel 
in den tijd, waarin de meeste wijfjes in blijde verwachting zijn. 
Een grooter aantal waarnemingen is er intusschen voor noodig 
om de juistheid hiervan met zekerheid te kunnen vaststellen. 
Wie inmiddels mocht meenen, dat de dag slapende wordt 
doorgebracht, die heeft ’t niet geheel bij ’t rechte eind. Vat 
men nl, met een kijker gewapend, post onder een quasi slapende 
vleerhondjesmenigte, dan ziet men terstond, dat er „leven in de 
brouwerij” is, en deze eigenschap is 't, die ons in vele gevallen 
verraadt, of de eenigszins duistere en soms zeer hooge slaapplaats 
