DGB 
bevolkt is, of niet. Vooral als er zich halfwassen jongen onder ’t 
gezelschap bevinden, kan ’t troepje voortdurend in beweging 
zijn, zonder dat er evenwel eenig geluid gemaakt wordt; en 
dat de waakzaamheid niet wordt veronachtzaamd, blijkt niet 
alleen uit de wijd-geopende oogen, maar ook uit ’t ijlings weg- 
vliegen, zoodra ’t den dieren voorkomt, dat de menschelijke 
observaties wat al te onbescheiden of vrijpostig beginnen te 
worden. 't Geheele clubje neemt dan de wieken en ieder individu 
zoekt, na een oogenblik zonder bepaalde bestemming en met 
nogal tragen vleugelslag te hebben rondgefladderd, een goed 
heenkomen. Vele weken of zelfs maanden kan ’t daarna duren, 
alvorens de verstoorde slaapplaats opnieuw, ’t zij door henzelf, 
ofwel door soortgenooten, wordt betrokken, 
Niet vóórdat de duisternis volledig is gevallen, vliegen de 
vleerhondjes op voedsel uit; alle handvleugeligen dus, dewelke 
men reeds bij 't begin der avondschemering ziet uitzwermen 
en centrifugaal de bewoonde oorden ziet verlaten, zijn zonder 
uitzondering insecteneters, hetgeen af en toe nog ten overvloede 
blijkt uit hun deelnemen aan de razzia, die gezamenlijk met een 
aantal vogelsoorten onder de uitvliegende larons en gevleugelde 
mieren wordt gehouden. Heeft de schemering opgehouden, dan 
ziet men weldra de donkere schimmen der „kleine kalongs” 
met onbevalligen vleugelslag zich door de vruchtboomen bewegen, 
log en vrij onbeholpen, en hoort men ook weldra ’t bekende 
zagende gekrijsch onzer fruitdieven. Of de naaste aanleiding 
tot deze onmuzikale uitspatting gezocht moet worden in ’t voor- 
spel eener paringsacte, danwel in rivaliteit bij 't zoeken naar 
de allersappigste en allergeurigste vrucht, ben ik nog niet te 
weten kunnen komen, maar dat zij in minder natuurlijke gevallen 
dient om vrees aan te jagen, hulp in te roepen, of een gewaar- 
wording van pin uit te drukken, is mij meerdere malen 
positief gebleken. En dat een gevangen vleerhondje zijn tegen- 
stander behendig en energiek weet te bijten, behoeft men slechts 
éénmaal ondervonden te hebben, om er levenslang van overtuigd 
te blijven! 
Bij ’t grijpen van hun voedsel maken zij daarentegen den in- 
druk van weinig in de kunst bedreven, weinig „handig” te zijn. 
Ontelbare malen naderen zij de eenmaal uitverkoren vrucht, tel- 
