— 361 — 
zij ons allerminst, bevredigen doet zij niet, daarvoor is ’t noodig 
dat men de schuldigen in handen krijgt. 
Na hetgeen ik hierboven omtrent de levenswijze der vleerhond- 
jes schreef, zal ieder als bij intuïtie gevoeld hebben, dat het 
bestrijdingsmiddel bij uitnemendheid dezer schadelijke dieren 
t gewone jachtweer moet zijn. Immers, een lading schroot van 
de geëigende korrelgrootte en op oordeelkundigen afstand afge- 
vuurd doet een „bos van dommelende vleerhondjes bijna in haar 
geheel omlaag komen, en ook is ‘t bij maanlicht niet moeilijk, 
met den gladloop menigen maraudeur in de vlucht te treffen, 
ofwel onschadelijk te maken op ’t oogenblik, waarop hij meent, 
ongestraft zijn slag te kunnen slaan; evenwel stuit in de praktijk 
de toepassing van dit bestrijdingsmiddel af op eenige bezwaren, 
die wij hier in ’t kort dienen te bespreken. 
In de eerste plaats genieten de vleerhondjes de bescherming 
onzer Wet, en is ’t dus onder bedreiging van straf verboden ze 
te dooden of te vangen! De vermaarde Ordonnantie in Staatsblad 
1909 No. 497, gevolgd door de betreffende Uitvoerings-Voor- 
schriften (Staatsblad 1909 No. 594 en Staatsblad 1911 No. 409) 
noemt n, l ondubbelzinnig bij naam den Kalong, d. i. dus de 
kalong bij witnemendheid, Pteropus edulis GEOFFR. als den eenige 
aller handvleugeligen van Java en Madoera, waarvan ’t vangen 
of dooden nief strafbaar is gesteld, Na alle hierboven aangevoerde 
argumenten, die mij ertoe hebben geleid om, wel verre van even- 
eens de vleerhondjes in bescherming te nemen, integendeel een 
soort van banvloek over hen uit te spreken, wil ik mij van on- 
noodige critiek op de geciteerde Ordonnantiën onthouden, te meer, 
omdat een vaardiger pen dan de mijne reeds vroeger (in „TEYS- 
MANNIA”’) over dit thema een tweetal artikelen schreef, waaraan 
ternauwernood nog een woord behoeft te worden toegevoegd, Men 
leze slechts: „Een verwaarloosd volksbelang”’, in „TEYSMANNIA”, 
Deel 26, pag. 727 e.v, en Idem Deel 27, pag. 137 e.v. en oor- 
deele, of een ter zake kundiger en sympathieker behandeling 
van ’t betreffende onderwerp wel denkbaar is, maar tevens, of 
er nog iets noemenswaardigs in de gewraakte Ordonnantiën, hoe 
goed deze overigens ook bedoeld mogen zijn, onaangévochten 
of aanvechtbaar overblijft. 
