— 363 — 
een jachtwapen lang niet altijd van een leien dakje gaat, zooals 
velen, vooral in de laatste jaren, reeds tot hun schade hebben 
moeten ondervinden, Ongetwijfeld hebben de hiervan schuld 
dragende belemmerende bepalingen een goed recht van bestaan; 
den niets kwaads willenden noch vermoedenden burger evenwel 
strekken zij niettemin tot grooten last, soms zelfs tot nadeel, 
Resumeerende welke omstandigheden ‘t vrije gebruik van 
een vuurwapen ter bestrijding van dierlijke plagen in den weg 
staan, komen wij dus tot de slotsom, dat ’t in bijna alle gevallen 
de Overheid is, die ons ’t zij middellijk danwel rechtstreeks haar 
„veto'’ toeroept, en deze conclusie was ’t dan ook, die mij in den 
kamp met onze vleerhondjes naar een ander middel deed omzien. 
't Eerst viel, bij ‘t zoeken naar een niet strafbaargestelde of 
verboden vangmethode, mijn aandacht op de vaste plekken van 
mijn erf, waar de dieren ieder voor zich gewoon waren, de 
weggekaapte vruchten te gaan afkluiven. De meest geschikte 
van deze, een plekje aan den onderkant van een overhangend 
kapspant mijner woning, omgaf ik op zekeren dag met een 
versperring, bestaande uit een behoorlijk aantal omlaag-hangende 
zwarte draadjes van enkele decimeters lengte, doch niet alle 
even lang, en elk voorzien van één of twee scherpe visch-haakjes, 
De leidende gedachte hierbij was natuurlijk deze, dat de gehate 
roofridder, na ’t vallen van ’t nachtelijk duister zich weer ouder 
gewoonte naar de habitueele plek begevende, zich wellicht met 
de vlieghuid aan een of meerdere der aldaar onzichtbaar aan- 
gebrachte angels vast zou werken. De uitslag der proef was 
evenwel geheel anders dan hoewel geenszins verwacht toch 
alleszins in stilte gehoopt werd, wat niet alleen bewees het van 
nu af aan wegblijven onder de etensplaats van weggeworpen 
vruchten of pitten, dat ’t vleerhondje de menschelijke (of kin- 
derlijke?) tactiek onmiddellijk had doorzien, maar tevens dat een 
voor ons wegens de duisternis onzichtbare draad allerminst behoeft 
te ontgaan aan ’t perceptievermogen van een (zelfs vliegend) 
nachtdier! De eetplek werd dus onverwijld als zoodanig opgege- 
ven en bleef dat ook in den vervolge, 
Tegelijkertijd richtte ik op een soortgelijke plek de proef een 
weinig anders in. Deze plek bevond zicht zeer dicht bij den 
hoek van ‘t huis, en ’t vermoeden lag derhalve voor de hand, 
