— 366 — 
te verschuiven en ‘t scherpgestelde palletje losschoot Meerdere 
malen vond men dan ‘smorgens de lokvrucht stuk geknaagd, 
of bleek zij zelfs ook wel ín haar geheel meegenomen te zijn, 
ten bewijze dat de dader ongestoord en zich ook door geen 
gevaar bedreigd voelende zijn „werk” had kunnen verrichten. 
Terwijl de hoogstopgestelde klem gedurende den geheelen 
duur van ’t experiment op haar oorsprokelijke plaats bleef staan, 
moest de tweede, de laagste, na eenigen tijd naar een anderen tak 
worden overgebracht, daar gebleken was, dat zij geen resultaat 
opleverde en ’t wel waarschijnlijk moest worden geacht, dat de 
ongunstige uitkomst moest worden toegeschreven aan een fout 
in de keuze der opstellingsplaats, bij welke keuze men ernstig 
gehandicapt was geweest door ’t ontbreken van een deugdelijke 
ladder. Inderdaad ging ‘t op de nieuwe plek beter, maar ook 
deze voldeed nog niet naar wensch; daartoe schijnt 't noodig 
te zijn, dat de uitverkoren tak niet al te buigzaam is en de 
klem stevig vast zit, zoodat zij onder de „bestorming” geen 
haarbreed uitwijkt en ’t vleerhondje terstond goed houvast kan 
krijgen, terwijl ‘t ook noodig blijkt, gezien de wijze waarop 
de roover zich als 't ware op zijn prooi neerstort, dat ’t opstandje 
der klem daarbij geen belemmering vormt, en dE goed verticaal 
staat en niet naar voren overhelt. 
Zooals hierboven reeds opgemerkt werd, is 't nieuwe bestrij- 
dingsmiddel dus in principe deugdelijk bevonden; evenwel behoeft 
het nog verbetering, en wel hoofdzakelijk waar ‘t betreft de 
constructie van den „ratkiller’’, die, zooals zijn naam reeds aan- 
duidt, speciaal voor ’t vangen van ratten, dus van dieren met 
geheel andere allures en zeer verschillende gedragingen, is uit- 
gedacht. Om te beginnen (bijv.) grijpen de ratten haar prooi aan 
met de knaagtanden der onderkaak, alzoo 't begeerde voorwerp 
daarbij optillende. Ieder weet o. a. hoe deze knagers kippenei- 
eren wegdragen, en van algemeene bekendheid zijn ook hun 
sporen in knollen, vruchten, kaas, enz., waarin men steeds de 
geulen aantreft, door de lange beitels der onderkaak daarin uit- 
gegraven. De kennis van deze eigenschap nu is benut geworden 
bij ’t uitdenken van den „ratkiller”: de pal schiet n.l, los als ’t 
lokaas wordt opgetild. Bij een expresselijk geconstrueerden „bat- 
killer” moet ’t juist andersom zijn, want ’t vleerhondje hapt, in 
