ek iten 
tenaren. Menige kampong en dessa in de binnenlanden dankt haar 
net uitzien aan de zorgvuldige paggers, welke de erven scheiden 
en de wegen begrenzen. In de Preanger valt/het in het oog, 
met welke zorg de levende heg wordt onderhouden en hoe 
zulks met de goed begaanbare wegen er in hooge mate toe 
bijdraagt. om een aangenamen indruk van dergelijke plaatsen 
te vestigen. Wel is het waarschijnlijk, dat de klimatologische 
toestanden hier gunstig meewerken en de periode van droogte, 
waaraan het meer oostelijke deel van Java is blootgesteld, er 
toe bijdraagt, dat men daar vooral in de laagvlakte meer de 
voorkeur geeft aan uit gespleten bamboe vervaardigde paggers. 
Elk mensch heeft onder de vele planten zijn bepaalde lievelingen, 
aan welke hij dikwijls zonder grond boven andere de voorkeur 
geeft. Zoo vindt de een de treba-pagger het mooist, een ander 
die van kembang spatoe, een derde geeft de voorkeur aan 
een haag van de z, g. bamboe tjina. Weer anderen vinden dat 
een pagger meer productief moet zijn en nemen daarom de 
peteh-tjina, welker groene peulen voor de inlandsche bevolking 
een goede sajoeran zijn. 
Een Inlander maakt tegen veediefstallen — gelukkig komen 
deze niet zoo vaak meer voor — een nuttigen pagger. Om den 
rand van zijn dessa plaatst hij een rij bamboeplanten en wel 
zoo dicht mogelijk opéén. Door telkens bijplanten krijgt hij ten- 
slotte een ondoordringbare haag. Het spreekt van zelf, dat niet 
iedere bamboesoort even geschikt is. Liefst plant men voor dat doel 
de bamboe-doeri. In West-Java verkrijgt men een goede afsluiting 
tegen diefstal, door een strook te beplanten met een soort van 
ananas, die mooie rood gekleurde, niet eetbare vruchten draagt. 
De bladeren van deze plant zijn stevig en goed stekelig. 
In de Tropische Natuur, 4e jaargang, 1915, blz. 60, staat o.a: 
„Pereskia Bleo DC. op de Westkust van Sumatra algemeen 
bekend onder den naam „doerie pendjait” is zeer gewild 
als paggerplant tegen de daar veelvuldig voorkomende wilde 
varkens. Deze heesters, die tamelijk hoog kunnen worden, hebben 
bladkussens, welke in de oksels der bladeren zitten. Die kussens 
zijn viltig en dragen een of twee lange doorns. De doorns aan 
de toppen der twijgen zijn licht-geel gekleurd, Oudere dorens zijn 
Gof zwart en zeer broos, zoodat ze gemakkelijk afbreken en dan 
