— 306 — 
de naam Hygroryza ciliata, in dien van 1866 de naam Ble- 
pharochloa ciliata voor (beide synoniemen van Leersia hexandra), 
doch deze opgaven hebben, zooals niet alleen blijkt uit den 
bijgevoegden naam Paparehan, doch ook uit bewaard gebleven 
tuinmateriaal, betrekking op Oryza sativa spontanea. Het Buiten- 
zorgsch Herbarium bezit slechts twee vóór 1890 ingezamelde 
exemplaren van Leersia. Het oudste daarvan dateert van 1864 en 
werd door EDELING bij Bidara Tjina (Meester Cornelis) gevonden. 
Het andere werd in 1880 door FORBES in de Preanger verzameld, 
Een eigenaardig verschijnsel is, dat, niettegenstaande de plant 
kans heeft gezien, op vele plaatsen in onzen Archipel door te 
dringen, zij nog nimmer hier met vruchten is gevonden. Zij is 
dan ook uitsluitend op vegetatieve verspreiding aangewezen, 
welke door middel van haar wortelstokken en uitloopers plaats 
heeft. De oorzaak van dit verschijnsel ligt nog geheel in het 
duister. Waarschijnlijk spelen uitwendige omstandigheden, afwij- 
kend van die, welke in haar vaderland heerschen, hier een rol en 
maken vruchtzetting onmogelijk. Hoe het ook zij, nog nimmer 
werd hier één enkele vrucht aan Zeersia-halmen waargenomen. 
Het verschijnsel is echter geenszins tot onze Leersia beperkt. 
Meerdere op Java in groote hoeveelheid voorkomende grassen 
van vochtig of drassig terrein verkeeren in dezelfde omstandig- 
heden. Wij denken hier aan Panicum muticum FoRsK, P. repens 
L., Paspalum vaginatum SWARTZ en Phalaris arundinacea L., 
allemaal in meerdere of mindere mate cosmopolieten. Hun cosmo- 
politisme is echter van geheel anderen aard dan dat der fungi !). 
Wij zouden het secundair cosmopolitisme kunnen noemen. Terwijl 
wel niemand eenigen twijfel zal opperen tegen het oorspron- 
kelijk voorkomen van soorten van Europeesche paddestoelen in 
Javaansche oerbosschen, staat voor de meeste dezer grassen 
vast, dat men met een invoerling te doen heeft. Zij bebooren 
oorspronkelijk hier niet thuis en de hier heerschende omstandig- 
heden beantwoorden slechts ten deele aan hun levenseischen. 
Behalve de genoemde grassen vertoonen ook ander invoerlingen 
hetzelfde verschijnsel. 
1) Zie OVEREEM, C. VAN. Paddestoelen, die de Inlander eet en die hij _ 
niet eet. Teysmannia 1922 p. 139. 
