— 399 — 
zijn de z. g. sporenballen. Een eigenaardig kenmerk van het 
geslacht Zesticularia is n. l., dat de sporen in dichte bolvormige 
massa's worden gevormd, die pas later uit elkaar vallen. In jon- 
gen toestand zijn deze sporenballen eerst klein en kleurloos, 
dan vergrooten zij zich steeds meer en kleuren zich donkerder 
en tenslotte worden zij donker vuilbruin. Hun vorming heeft 
plaats in centripetale volgorde, De oudste ballen liggen dus het 
dichtst bij den wand, de jongere liggen meer naar het midden. 
Lang niet altijd zijn zij zuiver bolvormig. Zij kunnen ook meer 
ellipsoïdisch zijn of, indien zij dicht bij elkaar gevormd zijn, meer 
of minder hoekig. Het geheel wordt door den wand van het 
uitgegroeide vruchtbeginsel (c) omsloten. In onze teekening zijn 
de cellen van dezen wand reeds platgedrukt en bezig te ver- 
drogen, waardoor de wand vliezig wordt. 
Het tusschen de sporenballen liggende zwamweefsel vervloeit 
dan, de wand scheurt aan den top onregelmatig open en de 
sporenballen kunnen naar buiten treden. Verder zien wij in figuur 
4, waarin de eene helft grootendeels is weggelaten, in het midden 
een tusschenwand, uit welks structuur blijkt, dat hij tot het uit- 
gegroeide vruchtbeginsel van de Leersia behoort. Ook hiervan 
zijn in de figuur de cellen reeds platgedrukt en leeg, maar in 
jongen toestand bestaat hij evenals de buitenwand, uit polyedri- 
sche cellen, geheel met zetmeel gevuld. Dit zetmeel verdwijnt 
gedurende de ontwikkeling van de zwam binnen de beide hokjes 
en wordt waarschijnlijk door haar geresorbeerd. 
Het optreden van een tusschenschot hier is een zeer merk- 
waardig verschijnsel. De Grassen toch bezitten z, gn. graanvruch- 
ten (caryopsis), eenzadige vruchten, waarvan vruchtwand en 
zaadhuid onafscheidelijk vergroeid zijn. Men nam vroeger aan, 
dat de vruchtwand gevormd werd door één enkel vruchtblad of 
carpel. Wanneer wij hier nu een tusschenschot zien optreden, 
wijst dit er op, dat er oorspronkelijk meer vruchtbladeren waren, 
in ieder geval minstens twee, Zoo zouden wij hieruit kunnen 
afleiden, dat voorouders van onze Leersia tweezadige vruchten 
gehad hebben. Zulk een verschijnsel, waarbij een voorouderlijke 
toestand weer optreedt, noemt men een terugslag of atavisme en 
wij moeten aannemen, dat door een prikkel van een brandzwam 
deze terugslag hier ontstaat. De atavismen zijn dikwijls van groote 
