— 489 — 
oppervlakte toemeten heeft natuurlijk niet 't minste resultaat: 
ze vinden meer dan voldoende om hun buik te vullen, maar 
dit bevat te weinig eiwit en verteerbare andere stoffen om 
normale groei en voortplanting mogelijk te maken. Ieder Hol- 
lander weet dit van de heidestreken in Nederland en Duitschland en 
ook iemand, die op landbouwgebied volslagen leek is, weet 
wel, dat men op de heide geen melkvee houden kan, ook niet al 
heeft men per hoofd een groote weidevlakte. Ook de meer 
productieve, doch tevens veeleischender schapenrassen kunnen 
hier geen bestaan vinden, Fokt men ze er toch, dan verkrijgt 
men gedegenereerde, kwijnende, ongelukkige dieren met minder 
waarde dan de heideschapen, die men eerst had, En meent 
men de heideschapen te verbeteren door kruising met een der 
goede vleeschrassen, dan verkrijgt men een rommelzoo van 
schapentypen, waarvan alleen die te gebruiken zijn, die ’t meest 
overeenkomen met ‘t oorspronkelijk heideras. Deze kruising 
heeft een verslechtering gebracht. 
Evenzoo kan op slechte weilanden — d.i, op weilanden begroeid 
met weinig voedzame grassen — geen forsch rundvee worden gefokt. 
Alleen een klein, armelijk ras met veel weerstandsvermogen 
kan deze gronden productief maken. Een forsch ras legt het hier 
geheel af. En hoewel bijna ieder deze dingen weet, toch meent 
men steeds weer hier in Indië een anderen maatstaf te kunnen 
aanleggen. Zeer zeker komt dit doordat het gros der belangstel 
lenden niet vermag te beoordeelen de waarde van een bepaalde 
vegetatie als veevoeder, minder nog de waarde van een grond- 
stuk als weiland. 
Nu is dit inderdaad niet zoo eenvoudig, daar omtrent de 
voedergrassen nog zoo weinig bekend is. Wel heeft BACKER 
deze thans beschreven en voor niet botanici bepaalbaar gemaakt, 
wel heeft men van sommige een chemische analyse, maar dit is alles 
nog zeer onvoldoende. Behoorlijk opgezette voederproeven ter 
bepaling van de verteerbaarheid der bestanddeelen en van de netto 
zetmeelwaarde zijn hier nog nooit genomen. En zoolang men 
deze niet kent weet men niets, Zoolang kan men wachten met 
het maken van een botanische analyse der weidegronden en 
kan men een weide alleen waardeeren door een schatting der 
grondkwaliteit. Want; zooals de grond is, zoo is de weide. Een 
