— 923 — 
De vorming van stalmest volgens dit procédé bestaat hoofdzakelijk 
uit rotten en fermenteeren van stroo, waarbij het aërobe micro-orga- 
nisme Spirochaeta cytophaga de hoofdrol speelt. Het gebruikt daartoe 
lucht, cellulose en eenvoudige stikstofverbindingen, ammoniumzouten, 
nitraten, amiden en aminozuren. 
Een toevoeging van 0,72% stikstof aan het stroo bleek voldoende 
te zijn om goeden stalmest te verkrijgen. Het meerdere, dat aan het 
stroo werd toegevoegd vervluchtigde als ammoniak. Aan het eind 
ontstond steeds een product met 2%, stikstof, ook indien een grootere 
dosis Was toegevoegd. 
De bewerking is hoogst eenvoudig. Het stroo wordt eenvoudig op 
een hoop geworpen en begoten met een vooraf berekende hoeveelheid 
zwavelzure ammonium opgelost in water. 
Archief voor de Suikerindustrie in Ned. Indië. 1922 Afl. 24. 
v.d.v. 
52. Rubbervraagstukken tusschen producenten en con- 
sumenten. 
In een voordracht gehouden te Batavia op 4 Mei 1922, heeft DR. 
O. DE VRIES, een en ander medegedeeld over zijn indrukken opgedaan 
gedurende een studie-reis in de tweede helft van 1921, naar de rub- 
bercentra van Europa en Amerika. 
Allereerst wordt door hem behandeld de oude klacht van de rub- 
berfabrikanten, dat plantage-rubber te groote variatie in vulcanisatie 
snelheid zou vertoonen. Van producentenzijde was al getracht hieraan 
tegemoet te komen door meerdere standaardiseering van de bereiding, 
terwijl het spreker bleek, dat van fabrikantenzijde veel overdrijving 
in het spel was. Door betere regeling van hun vulcanisatie-berdijf en 
het gebruik van kunstmatige versnellers, die reguleerend werken, gaf 
de tegenwoordige variabiliteit van plantage-rubber ín vulcanisatie- 
snelheid voor het meerendeel der toepassingen geen last meer. Spre- 
ker wees er echter tevens op, dat een meer uniform product toch in 
vele gevallen gewenscht wordt, speciaal in de fijnere artikelen voor 
de bereiding waarvan geen versnellers gebruikt kunnen worden, dus 
de mate van uniformiteit van het uitgangsproduct — de ruwe rubber — 
van overwegend belang wordt. 
Een tweede punt, dat door spreker werd nagegaan, betrof de moei- 
lijkheden door fabrikanten ondervonden met de bewerkbaarheid, de 
zoogenaamde plasticiteit van de ruwe rubber. Over het algemeen 
werd plantage-rubber te hard genoemd, waardoor de verschillende 
