Re 
De Hibiscus was na 40 dagen 50 à 70 cM. hoog en ong. 5 
à 8 mM. dik en dus nog lang niet oogstbaar; van de nog 
resteerende tabaksplanten kon tenminste nu begonnen worden 
met plukken. 
Men ziet dus, dat de Hibiscus veel gevoeliger is voor slijmziekte 
dan de tabak. Nu mag dit in de beschreven proef misschien 
hieraan liggen, dat het plantverband van de Hibiscus zooveel 
kleiner is dan bij de tabak en de wortels van de naburige 
planten elkaar op vele plaatsen raken. Wordt ergens een plant 
ziek, dan zou men zich kunnen voorstellen, dat door een sterke 
bacterievermeerdering in en om het wortelstelsel van deze zieke 
plant de naburige planten gemakkelijker aangetast worden. Hoe 
dit zij, in de proef is met opzet zooveel mogelijk aan het 
plantverband van de practijk vastgehouden, juist omdat het 
plantverband invloed op het uitbreken van de slijmziekte zou 
kunnen hebben. Onder de groeivoorwaarden, die de practijk 
eischt ter wille van onvertakte Hibiscus-stengels, krijgt men 
dus bovenvermelde sterke aantasting door slijmziekte, 
Ziektebeeld en infectieproeven. 
Ten slotte moge nog een en ander vermeld worden betreffende 
het ziektebeeld, dat slijmziekte bij Hibiscus te voorschijn roept 
en de verschillende proeven, die genomen werden om aan te 
toonen, dat werkelijk in het onderhavige geval Bacterium 
Solanacearum E. F. S. de oorzaak was van het afsterven van 
de Hibiscus. 
Het eerst wordt slijmziekte aan een Hibiscus-plant merkbaar 
doordat de bladstelen, die bij een gezonde plant uitstaand zijn, 
horizontaal komen te staan. Tegelijkertijd komt de bladschijf 
loodrecht naar beneden te hangen, Meestal geven alle bladeren 
bij één plant dit beeld tegelijk te zien; van een sectoriaal 
optreden van slijmziekte bij Hibiscus werd niet veel bemerkt, 
Een volgend symptoom, dat meestal nog denzelfden dag optreedt, 
is een zich oprollen van de bladschijf langs de middelnerf met de 
concave zijde aan de bovenkant van het blad (zie de foto rechts). 
Den volgenden dag zijn de bladschijven geheel toegerold en de 
bladstelen hangen vrijwel loodrecht langs den stengel naar beneden 
Teysmannia, afl. 12. 2 
