— 550 — 
1. De Autochthone grondsoorten. 
1. De Merapi-aschgranden zijn lichte, meestal goed doorlatende 
zand- en stofgronden, met dikwijls veel grind en bestaande uit 
voornamelijk vulkanisch glas van vrij basische samenstelling, 
kalkrijke plagioklaas, hoornblende, augiet, hypersteen, magnetiet 
en ilmeniet. Binnen de laharstrooken zijn zij in den regel zeer 
rijk aan steenen, Door hun meestal geringe watercapaciteit 
gepaard aan den doorgaans diepen grondwaterstand op de 
Merapihelling staan de zandige en steenrijke variëteiten van 
deze grondsoort in den oostmoesson aan zoo’n sterke uitdroging 
bloot, dat hier in dezen tijd voor verscheidene cultures dikwijls 
watergebrek heerscht. 
Een zeer ongunstige en helaas veel voorkomende eigenschap 
der Merapigronden vormt het optreden op of nabij hun opper- 
vlakte van harde platen samengebakken zand en asch. Deze 
z.g. „tufplaten” kunnen de wortelontwikkeling van zelfs vlak- 
wortelende gewassen ernstig belemmeren; verder verhinderen 
zij een goede doorspoeling van het water en bevorderen zij het 
uitdrogen van de bouwvoor. 
Wat het gehalte der Merapigronden aan planten voedingsstoffen 
betreft: in dit opzicht behooren zij tot onze rijkste gronden, 
alhoewel zij evenals andere aschgronden arm zijn aan organische 
stof en dus ook aan stikstof. 
De enkele cijfers, welke hieronder zijn vermeld, mogen 
voldoende zijn om deze korte karakteristiek der Merapigronden 
te illustreeren en aan te vullen. 
Merapiasschen (1920) Merapigronden 
8404 6) 8555 volgens COHEN 5) 
Hygroscopiciteit — — 2,6 6.1 10,6 
Textuur: !) 
Grind 2 mM. 0 O0 — — En 
Zand 2—0,05 mM., 44 40 79 54 21 
Stof 0,05—0.005 mM. 49 54 14 29 43 
Lutum 0.005 mM. 7 6 7 17 36 
I). DR. E. C. J. MOHR: Die Mechanische Bodenanalyse, enz. Bulletin 
du Departement de 1 ’Agriculture aux Indes Neerlandaises No. XLI 
(1910). 
