— 12 — 



Tot nog toe was ons geen geval van zwartbeenigheid der 

 aardappelstruiken in Nederland bekend geworden; in 

 Duitschlaiid is de ziekte echter sedert vele jaren bekend, en 

 jaarlijks worden in het « Jahresbericht des Sonderausschusses 

 fiir Pflanzenschutz » een groot aantal gevallen van deze 

 ziekte vermeld. De oorzaak is echter niet altijd dezelfde; 

 verschillende fungi worden genoemd als de oorzaak van 

 soortgelijke ziekten [Fusm'ium pestis Sorauer, Vo^ticü- 

 liimi albo-atrum Reinfie, Rhizocto7iia Solani en Botrytis 

 ciiierca Pers.); maar Frank was, naar wij meenen, de eerste 

 die de meening uitsprak, dat parasitische Bacieriën in de 

 meeste gevallen de oorzaak der zwartbeenigheid zijn; en hij 

 was ook in staat uit de zieke aardappelstengels een" Micrococ- 

 cus te iso\eeren (Mier ococcusphylophthorus, Frank) en door 

 infectieproeven aan te toonen, dat deze microbe voor onvol- 

 wassen aardappelknollen virulent is en ze snel in rotting doet 

 overgaan. — Het bacteriologisch onderzoek van de zieke 

 stengels, die ons waren toegezonden, toonde aan, dat ééne 

 bacteriesoort in de rottende stengels de overhand had en 

 andere soorten, indien deze er al in voorkwamen, in aantal 

 verre overtrof. Wij cultiveerden deze soort, die wij B. atro- 

 septiciis willen noemen, en namen infectieproeven op aar- 

 dappelknollen en stengels; en al gelukte het ons ook niet, de 

 typische verschijnselen der zwartbeenigheid te doen ontstaan, 

 toch bleek de microbe eene zeer virulente soort te zijn, die 

 jonge aardappels en onvolwassen stengeldeelen en bladstelen 

 snel in rotting deed gaan, zoodat wij haar als oorzaak van de 

 ziekte beschouwen. 



Op welke wijze de |)lanten in de natuur besmet worden, 

 is nog niet zeker uitgemaakt. Frank meent echter, dat de 

 bacteriën met de poters op het veld worden gebracht en dat 

 de poters reeds bij het ontkiemen worden aangetast door 

 bacteriën, waarna de rotting van hieruit op de jonge planten 



