- 30 — 



steeds het gedeelte is, waar do parasiet zijn' aanval begint, 

 stijgt het mjcelium langs het hoiit omhoog tot in den stam ; 

 en hierbij ondergaat het houtgedeelte typische kleursveran- 

 deringeu ; aanvankelijk bruinviolet, wordt de kleur weldra 

 meer roodbruin of geelbruin,terwijl bij voortgaande vertering 

 de tint weer lichter wordt. De consistentie wordt daarbij 

 zachter en zelfs sponsachtig. Ten slotte ontstaan talrijke ga- 

 ten, en het weefsel valt in zijne afzonderlijke vezels uiteen. 

 De kleur is dan lichtbruingeel geworden. Langen tijd kan de 

 parasiet reeds in een deel der wortels aanwezig zijn en zelfs 

 een groot gedeelte van het hout verwoest hebben, voordat 

 het aan den boom gemerkt wordt: de gezonde wortels voor- 

 zien dan nog voldoende in de behoefte. Is echter het myce- 

 lium in de schors, waaa* het eveneens in voortdringt, zoover 

 omhoog doorgedrongen, dat het onderste deel van den stam 

 bereikt is, dan is het einde nabij. De nog gezond gebleven 

 wortels sterven dan immers door gebrek aan voedsel, dat 

 door de schors hun moet toegevoerd worden, spoedig allen 

 af. Zooals reeds werd meegedeeld, vormen alleen de wortels 

 het aangrijpingspujit van den parasiet, en aangezien in een 

 bosch gewoonlijk vele jjlaatsen zijn, waar de wortels der 

 naburige boomen met elkaar in aanraking zijn, gaat het 

 mycelium gemakkelijk van den eeuen wortel op den anderen 

 over. Bovendien kan de ziekte door middel van de in de 

 vruchtlichamen voortgebrachte « sporen » worden overge- 

 bracht. Het is vaak opgemerkt, dat de in den grond levende 

 dieren aan deze verspreiding veel schuld hebben; vooral de 

 muizen kunnen aldus veel kwaad stichten. 



Is in een bosch de ziekte opgetreden, dan is het wensche- 

 lijk, de aangetaste plekken door greppels van de omgeving te 

 isoleeren. Later kunnen dan, waar dit mogelijk is, de open 

 [)]okken met loofhout weer worden aangevuld. Immers 

 :ill(M'ii ii;i:il(ll)()(»nien schijnen vatbaar te zijn voor dezen para- 



