— 74 — 



])e aaltjes i'c-lit<^r, welke Mij uit de zieke Anemone-bla- 

 (leren uiipriepni widen, bleken alras, toi het geslacht Tylcn- 

 chus te behonien ; en nanwkeniicf onderzoek kon ons ceene 

 kenmerken doen ontdekken, waardoor zij zich van gewone 

 stengelaaltjes (Tylenckus devastatriv) zonden onderscheiden. 

 Om echter zeker te zijn, maakten wij een aantal zieke bla- 

 deren van Anemone japonica stuk, en mengden de aldus ont- 

 stane massa met de aarde van twee bloemenpotten, in eenen 

 waarvan wij rogge zaaiden, tei'wijl in den anderen uien 

 werden geteeld. Onder de 25 opgekomen roggeplantjes 

 waren er twee, die door een' eigenaardigen habitus opvielen. 

 Het eerste blad was aan de basis (de scheede) verdikt en de 

 schijf was veel korter dan bij de normale roggeplanten, en 

 daarbij dikker en heen (ui weer gedraaid. Kortom : de beide 

 roggeplantjes vertoonden het eigenaardige karakter van aan 

 « reup » (« Stocl-lranl'hcit ») lijdende rogge. Zij bleken 

 een groot aantal aaltjes (Tylenchus devastatrix) te bevatten. 

 Hoewel ondei- de opgekomen uienkiemplanten er enkele 

 waren, die door haren kromgedraaiden vorm eenigsziiis op 

 door « kroefziekte » aangetaste uienplantjes geleken, zoo 

 vonden wij toch in dezen geene ïylenchen. 



In ieder geval mag uit de genomen infectieproef, ge- 

 combineerd met het resultaat van het onderzoek van den 

 lichaamsbouw der aaltjes, worden afgeleid, dat wij hier te 

 doen hadden met Tylenchus devastatrix als oorzaak van de 

 bovenvermelde ziekte van Anemone japonica. Dat niet alle 

 jonge rogge- en uienplanten bij de genomen infectieproef 

 ziek werden, is zeer natuurlijk; immers stengelaaltjes, die 

 sedert verscheiden generatiën in ééne bepaalde soort van 

 gewassen heb1)en geleefd, zich geheel aan die soort van ge- 

 wassen hebben geaccomodeerd, gaan niet zoo he(d gemak- 

 kelijk en dus niet in grooten getale, in eene andere soort van 

 gewassen over. 



