— 76 — 



Je frissclie groene kleur was vervangen door eene dofte, 

 zilveraclitige tint. Opmerkelijk was het ook, lioe los het 

 bladweefsel was ; met een paiU' praepareernaalden was het 

 gemakkelijk, de afzonderlijke cellen van elkaar te isoleeren. 

 Dit is dan ook een karakteristiek veiscliijnsel, dat wel moet 

 berusten op de omstandigheid, dat de z. g. primaire lamel van 

 den eelwand (die ook wel verkeerdelijk de « intercellulaire 

 substantie » wordt genoemd) min of meer opgelost of althans 

 omgezet wordt. Dit kan zóó ver gaan, dat de opperhuid op 

 sommige plaatsen vanzelf loslaat, zoodat zich hier en daar 

 blaasjes op het blad vormen. 



Over de oorzaak der ziekte heeft Soraner eene onder- 

 stelling gemaakt. Hij meende waar te nemen, dat aan de 

 takken, die den zilverglans op hunne bladeren hadden, steeds 

 het houtlichaam ook ziekteverschijnselen vertoonde en zag 

 nu in het ziek worden der bladeren eene uitng van gebrek 

 aan geregelden watertoevoer. 



Gewoonlijk leven zulke takken niet lang, maar sterv^en 

 één of twee jaar nadat zij het eerst den zilverglans op hunne 

 bladeren vertoondeai. Het beste is dus maar, ze dadelijk te 

 verwijderen. 



« Schrotschusskrankheiten » (HdtjcLscJiotzieJiten) noe- 

 men de Duitschers al die ziekten van den perzikboom, waarbij 

 doode ])lekjes in de bladeren ontstaan, welke deelen dan later 

 uit het blad vallen, zoodat dit er uit kan zien alsof er met 

 hagel doorheen geschoten was. Het bladweefsel van den per- 

 zikboom is nl. veel losser dan dat van de andere vnichtboo- 

 (men ; als b. v. aan den pereboom doode gedeelten in het blad 

 ontstaan, dan verkleuren deze en droogen uit, maar blijven 

 vastzitten aan het ov(U'ige gezonde bladweefsel : wij hebben 

 dan eene blaxlvlekziekte, zooals er bij den pereboom versclill- 

 ]c!nde zijn. Slertl echtei- bij den perzikboom (Hui stukje 



