- 90 - 



oppervlakte der knollen zetelt. Het inwendige zetmeel- 

 houdende parencliym is gezond en niet de geheele huid van 

 den aardappel is abnormaal, maar slechts op enkele plekken 

 vertoonen zich woekeringen van het weefsel, dat direct onder 

 de knrkhuid is gelegen, of ook er bevinden zich in dat weef- 

 sel holten. In het eerste geval doen zich de woekeringen 

 voor als bultjes, die slechts een paar m.M. doorsnee kunnen 

 hebben, gewoonlijk echter grooter zijn (1 c.M. doorsnee), en, 

 in grooter of kleiner aantal, onregelmatig over den aardappel 

 versj)reid liggen. Niet zelden echter is de aardappel zoo 

 dicht er mee bedekt, dat er hier en daar eenige samensmelten 

 tot vrij groote schurftplekken. Xu eens zijn het echte bult- 

 jes, dan weer zijn de wookeriugen vlakker en doen zij zich als 

 kurkplaatjes voor. De Duitschers hebben dezen beiden vor- 

 men verschillende namen gegeven on noemen den eersten 

 vorm IhtcJïclschorf (« knobbelschurft »), de laatste Flach- 

 schorf (« vlak- » of « ondiej)schurft ») ; als de ziekte zich 

 voordoet in den voiiu van ondiepe holten in den aardappel, 

 dan spreken zij van Ticfsrhorf (« diepschurft »). 



Toordat wij trachten te verklaren, hoe dergelijke 

 schurfiplekken <ot siand komen, willen wij eerst eenige op- 

 merkingen maken over den gezonden aardappel en over de 

 wijze waaroj) zij liaar Monden heelt. 



De biuine schil van den aardappel is een dun kurk- 

 huidje, dat. door de onmiddellijk daaronder gelegen laag 

 naar buiten toe gcwoinid is. /ij vormt om den aardappel 

 lieen een gesloten vlies, wan! de kurkcellen liggen dicht 

 tegen elkaar aan. Alleen op bepaalde plaatsen sluiten zij 

 sleclils los aaneen, zoodat zich hier in de kurkheid fijne 

 openingen bevinden, waardoor de luchtruimten in den aard- 

 appel met de buitenlucht correspondeeren. De plaatsen, 

 waar zich die openingen bevinden, heeten lenticellen. 



"Wanneer nu een aardappel ongestoord blijft groeien, 



