— 93 — 



werkte de ziekte in de kand — die meststof is dan ook rijk 

 aan organische bestanddeelen, waardoor de bacteriën groeien 

 en zich vernienigvukligeii kunnen; kalk- en aschbemesting 

 werkten eveneens nadeel ig — de meeste bacteriën leven 

 gaarne in een zwak alcalischen boclem en kalk en asch bevor- 

 deren beide de alcalische reactie. Bovendien gaf BoUey 

 een middel aan de hand ter bestrijding van de ziekte. Men 

 had n.1. opgemerkt, dat de ziekte zich vooral verspreidde 

 door middel van de poters. Werde^i als zoodanig schurf- 

 tige exemplaren gebrviikt, dan was de kans groot, dat ook 

 de geoogste aardappels de ziekte zouden vertoonen ; maar 

 ook op gezonde poters, die misschien met zieke aardappels 

 in aanraking waren geweest, konden de parasieten zich ge- 

 vestigd hebben en met hen in den grond komen en later 

 op de dochterknollen overgaan. Het ging dus met de 

 schurftbacleriën als mei de brandsj)oren, die op de graan- 

 korrel blijviMi zillen en met (h^ze op lu^l land komen. 

 Evenals nu de brand besireden wordt door de graankorrel 

 te ontsmetten, zoo stelde Bolley voor ook de schurft te be- 

 strijden <loor de poters te desinfecteeren en nooit exem- 

 plaren, die scJiurftig zijn, als zoodanig te gebruiken. De 

 beste resultaten verkreeg hij met een o})lossing van 1 "ƒ00 ^^i" 

 blimaat (=1 gram sublimaat op 1 L. water). 



Ongeveer gelijktijdig als Bolley had een andere Ame- 

 rikaan, Thaxter, een onderzoek naar de oorzaak der ziekte 

 ingesteld. Het was hem opgevallen, dat zich op de aange- 

 taste gedeelten vaak een grijsachtige massa bevond, die bij 

 nader onderzoek een dicht zwamweefsel bleek te zijn. Op 

 kivnstmatige voedingsbodems liet de zwam zich wel culti- 

 veeren en zoo was het mogelijk infectieproeven te nemen 

 met reinculturen van den fungus. De resultaten waren even 

 overtuigend als die, welke Bolley met zijn bacteriën had 

 verkregen en de gevonden zwam, die den naam Oösponi 



