— 94 — 



scables ontving:, moest dus volgens Tliaxter als de oorzaak der 

 ziekte beschouwd worden. 



Ter bestrijding van de kAvaal raadde Tliaxter aan : 

 1" nooit scliurftige aardappels als poters te gebruiken; 2° 

 land, waar de ziekte zich vertoonde, in de eerstvolgende 

 jaren niet voor aardappelcultuur te gebruiken; 3" scliurftige 

 aardappels niet of alleen na koking als veevoeder te gebrui- 

 ken, want in de meststoft'en kunnen zich anders nog s})oren 

 van de zwam bevinden, die zondea' nadeel het darmkanaal 

 der dieren gepasseerd zijn; 4° indien een aarda])pelveld 

 verdacht wordt scliurftige aardappelen te bevatten, deze zoo 

 spoedig mogelijk te oogsten, ten einde te redden wat nog te 

 redden valt, want in den grond zet zich anders de ziekte nog 

 verder voort. 



Spreken Thaxter's en Jiolley's onderzoekingen elkander 

 tegen? Moeten wij misschien met (ialloway aannemen, dat 

 Bolley zich vergist heeft en dat üöspoia scabics de eenige 

 oorzaak der schurft is en de bacteriën niet als schuldig 

 moeten beschouwd worden? Het wil ons voorkomen, dat er 

 geen reden is om aan de resultaten van een van beide 

 Amerikaansche onderzoekers te twijfelen; beider werk 

 schijnt met grooten zorg verricht te zijn en voorloopig moe- 

 ten wij wel aannemen, dat zoowel een bacteriesoort als een 

 zwam (Oöspora scahies) in staat zijn bij de aardappels schurft 

 te veroorzaken, die in beide gevallen hetzelfde uiterlijk hoeft, 

 want of die])-, ondiep- of knobbelschurft ontstaat schijnt 

 van andere omsiandigheden af te haingen, die echter tot nu 

 toe moeielijk' zijn aan te wijzen. 



]S"a dien iijd is de ziekie door de Ameiikaansclie phyto- 

 pathologen niet uil het oog verloren. Jaarlijks verschenen 

 er veislagen over ])roefuoiriingen omtrent bestrijding of 

 voorkoming van de ziekte en veel is er beekend geworden, wat 

 den landbouwers te goede kwam, al hebben ook die proef- 



