— 127 — 



De Liiihart'sche methode biedt voorzeker eenige voor- 

 deeleii aan tegenover de oude Kühn'sche methode : 



1° De werking geschiedt vlug; alles is in enkele uren 

 afgeloopen. 



2° Zelfs voor groote hoeveelheden zaaigraan is het niet 

 noodig veel kuipen te hebben. 



3° Ten gevolge van den korten duur van inwerking der 

 vloeistof, lijdt de kiemkracht der tarwe minder. Dit is 

 vooral van belang voor graan, dat met de machine gedorscht 



is. 



4° De volgens de Linhart'sche methode behandelde 

 tarwe neemt zeer weinig water op, droogt dientengevolge 

 zeer snel en kan desnoods nog een tijd lang in hoopen 

 bewaard worden, zonder gevaar voor inwendige verhitting. — 

 Is de tarwe echter 1 i tot 16 uur geweekt geworden, dan 

 treedt veel gemakkelijker in de hoopen verhitting op, hetgeen 

 de kiembaarheid benadeelt. Alleen vlak uitbreiden en dik- 

 wijls met een scbop omkeeren kan, in voorkomend geval, 

 dit nadeel verminderen of voorkomen. 



5° Komt de tarwe, die ten gevolge van het weeken 

 gedurende 14-16 uren veel water opgenomen heeft, in een 

 drogen grond, dan gaan de korrels aan het kiemen, blijven 

 echter bij gebrek aan vochtigheid in hun groei ten achteren 

 of verdrogen ten slotte, zoodat de jonge kiem gansch 

 afsterft. 



Proefnemingen werden door v. Tübeuf gedaan met 

 Bordeauxsche pap, waarin het zaaigraan uren lang (tot 

 18 uren) geweekt werd. Op de kieraing der korrels had die 

 behandeling slechts een zeer onbeduidenden, nadeeligen 

 invloed, terwijl zij tot voorkoming van brand afdoende 

 schijnt te werken. Het aantal proefnemingen is echter voor 

 't oogenblik nog te gering om daaruit gevolgtrekkingen te 

 mogen afleiden. 



