— 13G — 



« En in gansch volkomen overeenstemming met deze 

 eerste ervaring, staat ook de tweede regel, die de ervaring 

 heeft ingegeven, n. 1, dat men den brand beperkt, wanneer 

 men den mest laat oud worden, eer men hem op den akker 

 gebruikt. In dit geval sterven in den loop van den tijd de 

 rijkelijk vermeerderde sporidiën in den mest af, de mest zelf 

 is vooraf ontbonden in zijne voedende stollen door de ontwik- 

 keling der brandzwamkiemen en voor deze niet langer 

 geschikt gebleven, zoodat de brandsporen die zich reeds op 

 het veld zouden bevinden, in den ouden mest geen midden 

 meer vinden tot hare ontwikkeling. — 



« In ouden mest is aldus geen gevaar voor de versprei- 

 ding der brandziekten en het kan als een voorbehoedmiddel 

 tegen deze aanbevolen worden het land slechts met ouden 

 stalmest te bemesten. 



« Voor een meer bizondere beoordeeling is nu verder 

 de ervaring betreffende den duur van het kiemvermogen der 

 sporidiën en der brandsporen van groot belang. Mijne 

 onderzoekingen in deze richting hebben bewezen, dat de 

 sporidiën reeds na 3 of 1 maanden hare kiemkracht verlie- 

 zen. Daarentegen behouden droog be^^'aarde brandsporen 8 

 tot 10 jaar lang hare kiemkracht. Daar zij echter in de 

 natuur niet droog liggen en waarschynlijk vroeger kiemen, 

 zoo zullen zij sterven, zoodra de kieming afgeloopen is en de 

 sporidii'n de waardplanten niet kunnen bereiken. 



« Het is waarschijnlijk dat de brandsporen zich in 

 humusrijken bodem op dezelfde wijze ontwikkelen als in mest 

 en dat ook in natte jaren de natuurlijk verspreide brand- 

 sporen op humusrijken grond hare kiemen rijk vermenigvul- 

 digen. In volle overeenstemming hiermede staat de oud- 

 bekendeervaring, dat een vochtig gelegen humusrijke bodem 

 en natte jaren de ontwikkeling van brand in de hand wer- 

 ken. Deze soort van verspreiding der ziekte zal wol is waar 



