— 138 — 



Wanneer men in een laboratorium brandsporen droog 

 bewaart, vertoonen zij na de overwintering haar hoogste 

 kiemkracht. Daarna neemt zij langzamerhand af, maar 

 toch blijft zij, voor een gedeelte der sporen althans, nog 

 jaren lang voortl)estaan. De sporen doen hierbij denken 

 aan de zaden van sommige hoogere planten, die vaak na 

 vele Jaren hare kiemkracht nog geheel of gedeeltelijk 

 beAvaard hebben. Ook in de vrije natuur ziet men, dat van 

 zaden eener plant een aantal vrij spoedig kiemen, terwijl 

 andere zaden derzelfde plant jarenlang blijven rusten. Dit 

 is niet alleen het geval met hardschalige zaden, zooals bij 

 vele vlinderbloemigen en bij vele onkruiden, maar ook bij 

 weekere zaden, zooals b. v. van den berk. (1) — Voor 

 verschillende brandsoorten had Brefeld trouwens reeds 

 vroeger bewezen dat zij eerst na een één- of meerjarige rust 

 in den ])odem kiemen. 



Daarenboven kon men aannemen dat door de vermenig- 

 vuldiging der uit de sporen ontstane conidiën of door 

 myceliumdraden, die sapi^ophytisch zouden leven, de besmet- 

 ting jarenlang zou kunnen voortgezet worden. Hierop geeft 

 de volgende proefneming antwoord. 



Een bed was het voorgaande jaar met 1000 graankor- 

 rels en 1 gram brandsporenpoeder bezaaid geworden. Het 

 liad loO.") brandzieke planten (1690 brandige aren) gedra- 

 gen. — Dit bed was dus uitstekend geschikt tot het nemen 

 eener proef. Het werd nu bezaaid met tarwe, die vooraf 

 ontsmet was geworden. — J]ii den ooü'st vond men 



(1) Rcerls vroeger werd door v. Tuheuf bewezen dat bij Ulmus 

 (olm of ijp) het groot; te gedeelte der zaden kiemt onmiddellijk na het 

 rijp worden, terwijl het ander gedeelte blijft rusten tot de volgende 

 lente; van zaden van Beluia lenta (Berk) kwamen in een bed jaren ach- 

 tereen cenige zaden op; enz. 



