— 147 — 



onkruiden genesteld hadden, doch wel-is-waar meestal in 

 zoo gering aantal, dat de meeste dezer onkruiden, b. v. het 

 « niadeliefje » {Bellis perennis) , het « herderstaschje » {Cap- 

 sella Bursa pastoris), de « boterbloem » {Ranunculus acer), 

 niet als geschikte voedsterplanten voor den parasiet konden 

 beschouwd worden. Slechts enkele onkruidsoorten bevatten 

 een groot aantal aaltjes en vertoonden overeenkomstig 

 hiermee ook duidelijke uitwendige ziekteverschijnselen. Dit 

 waren een drietal wilde grassen, n. 1. het « eenjarig beemd- 

 gras * {Poa annua), het « wollegras » {Holcus lanatus^ en 

 het «reukgras» [Anthoxanthwn odoratu?n), die allede 

 t^q^ische verschijnselen van « reup » vertoonden, en een 

 paar wilde uiensoorten, n. 1. het « wijngaardlook » of de 

 « wilde ui » {AlUum vineale) en het « graslook » of « snij- 

 look » {Allium Schoenoprasum), die sterk « kroefziek » 

 waren. 



Het is daarom niet onverklaarbaar, dat een bodem, die 

 eertijds door aaltjes besmet was, vele jaren later nog steeds 

 besmet blijkt, ondanks het feit, dat in al dien tijd gewassen 

 geteeld werden, die niet vatbaar voor de ziekte Avaren. 

 Het is immers mogelijk, dat de aaltjes gedurende die 

 jaren geleefd hebben in een van genoemde onkruiden en 

 zich zoo hebben weten te voeden en voort te planten, al 

 hadden zij ook geen geschikte cultuurgewassen ter beschik- 

 king. Vooral de drie grassoorten kunnen in vele van der- 

 gelijke gevallen den parasieten tot voedsel en woonplaats 

 verstrekt hebben, aangezien zij alle drie tot de zeer gewone 

 onkruiden behooren ; de wilde uiensoorten komen, als 

 minder algemeen voorkomend, hiertoe ook minder in aan- 

 merking. 



Toch is, zoover bekend, in de vrije natuur nog nooit 

 een van deze onkruiden aangetroffen, die aan aaltjesziekte 

 leed en nog veel minder ooit geconstateerd, dat op een 



