— 151 — 



zwam, die in hoofdzaken slechts in den conidiën voortbren- 

 genden vorm voorkomt, en die tot vóór kort alleen maar in 

 dien vorm bekend was, nl. onder den naam Fusicladium 

 pirinum Fachel (fig. 2 : 3, i). Later heeft Aderhold de perithe- 

 ciën ontdekt, welke zich uit dezelfde zwam ontwikkelen; en 

 het bleek hem dat de bouAv van deze vruchtlichamen aanlei- 

 dinggeeft, dat deze zwam tot het geslacht Fen^wria moet wor- 

 den gebracht. Aderhold noemde haar Venturia pirina. 

 Toch heeft de naam Fusicladium pirinum eenmaal zooda- 

 nig het burgerrecht verkregen, dat deze naam en niet de 

 naam Vetitur ia pirina Aderhold in de ziektenleer der plan- 

 ten de gebruikelijke naam zal blijven. 



Eene afbeelding van het perithecium van eene andere 

 soort van Venturia, nl. van die welke de appelschurft ver- 

 oorzaakt, vindt men op pi. Y, fig. o. (Zie ook de verklaring 

 dezer plaat op bl. 176). 



De zwam dringt met haar mycelium niet in het hout- 

 gedeelte van de twijgen binnen, maar verbreidt zich in het 

 schorsgedeelte (fig. 5). Door deuitbreiding, welke het aldaar 

 ondergaat, doet het de buitenste lagen van dit schorsge- 

 deelte uitwaarts buigen; terwijl het zich in de aldus ont- 

 stane blazen, aan de oppervlakte van de meer naar binnen 

 gelegen gedeelten van de twijg, tot eene zodeachtige 

 massa ontwikkelt, bestaande uit veelcellige, loodrecht op 

 de onderlaag staande draden, die aan hunnen top conidiën 

 afsnoeren. Zoolang deze worden afgezonderd, blijft de 

 massa, welke onder de opengebarsten blaas te voorschijn 

 komt, wollig; later wordt zij hard. Op deze zwarte plek- 

 ken kunnen zich, onder gunstige omstandigheden, ooJ<. 

 peritheciën vormen ; dit geschiedt evenwel slechts l)etrekke- 

 lijk zelden, en eerst in den herfst, den winter of het vroege 

 voorjaar. 



De zwarte massa, die zich op de bladeren bevindt, 



