— 157 — 



is hot zooeven beschreven stroma te vincU'n ; aan de oppervlakte van 

 dit laatste — dus in de schorsspleet - ontstaan de donkerl)ruine 

 conidiëndragers. Deze zijn knobbelig van oppervlakte (lig. 6, links), 

 en dragen aan hunnen top 

 de bruine conidiën, die aan- 

 vankelijk niet veel meer 

 lang dan breed zijn, maar 

 langzamerhand naar ver- 

 houding langer worden en 

 meer spits aan den top. 

 Zij bereiken alsdan eene 

 lengte \an 28 a 30 pi op 

 eene breedte van 7 a 9 u. 

 — Ieder conidiëndrager 



Fig. 6 

 vormins 



. — Links : conidiëiulragers eu coiiidiën- 

 ;bii Fusicladium pirinum. Rechts : Rijpe 



conidiën (iueer vergroot), Itiemcndc. (Naar Pril- 



lieux). 



draagt te gelijk niet meer dan eene enkele conidie ; na het afvallen 

 van deze verlengt zich de conidiëndrager eenigzins aan zijnen top, 

 en voi'mt aan den aldus ontstanen nieuwen top weer eene conidie. 

 Ieder conidiëndrager brengt aldus 20 a 30 conidiën voort. De 

 knobbeltjes aan de oppervlakte der conidiëndragers zijn de plaatsen. 

 waar vroeger conidiën bevestigd waren. 



De conidiën ontkiemen, in een' waterdruppel liggende, reeds na 

 enkele uren, en wel meteene kiembuis, die dicht bij de basis der conidie 

 tevoorschijn komt flg. 6, rechts). Wanneer zich zoo'n kiemende 

 conidie bevindt op een blad of op eene vrucht, dan dringt de kiem- 

 buis in eene opperhuidscel binnen. Het ontstaande mycelium blijft 

 zich een tijd lang in de opperhuid verbreiden ; later verbreidt het 

 zich eveneens in de daar onder gelegen lagen. Ook op de vruchten 

 en de bladeren vormen zich de bruine conidiëndragers aan de 

 oppervlakte dei' bewuste organen. 



De peritheciën, die op doode, afgevallen bladeren gedurende den 

 winter ontstaan, of ook wel op de aangetaste twijgen gevormd 

 worden, zijn in de omgevende weefsels weggezonken, en geken- 

 merkt door de aanwezigheid van stijve, donker gekleurde borstels 

 langs hunnen boven de oppervlakte van het plantendeel uitstekenden 

 mond, waaruit in het voorjaar de ascosporen worden uitgespoten. 

 De rijpe peritheciën bevatten paraphysen en asci ; ieder ascus Ijcvat 

 acht tweecellige, gele sporen. 



Den bouw van een perithecium, van een' ascus en van de asco- 

 sporen kan men leeren kennen uit figg. 5 en 6 op pi. V ; deze afiiecl- 

 dingen hebben evenwel betrekking op de zwam der «^)y3('^schurft. 



Om de kwaal in boomgaarden en kweekerijen te 



