— 17-J — 



EENIGE WOORDEN OVER APPELSCHURFT- 



(Zie Plaat V.) 



lu aansluiting aan het voorgaande opstel over pere- 

 schurft, wenschen wij liiei' eenige beknopte niededeelingen te 

 doen over appelschurft, eene ziekte, die — evenals de pore- 

 schurrt — in de laatste jaren bij ons te lande en ook elders, 

 steeds meer en meer van zich doet spreken. 



De appelschurft veroorzaakt op de bladeren derappelen 

 (IM.V, fig. Ijlluweelachtige, zwacte vlekken, meestal grooter 

 en meer ineenvloeiende dan die, welke de pereschurCt 

 teweeg brengt; zij is oorzaak van het niet behoorlijk uit- 

 groeien en kronkelig worden, alsmede van het te vroeg 

 afvallen der bladeren. 



Op de vruchten veroorzaakt zij de bekende ronde(Pl. III, 

 fig. 2)zwarte vlekken van 3tot5 mill. middellijn, die gewoon- 

 lijk « roest van de appels» genoemd worden. Soms staan 

 deze vlekken geheel op zich zelven, soms vloeien tweeof meer 

 vlekken inéén. Wanneer de appel wordt aangetast, als hij 

 reeds behoorlijk is uitgegroeid, dan Ican hij, niettegenstaande 

 de bedoelde vlekken, toch volkomen rijp en smakelijk wor- 

 den; maar daar hij er onooglijk uitziet, kan men er niet den 

 prijs voor bedingen, dien men voor gezonde appelen kan 

 krijgen. 



Erger is het, wanneer de appel wordt aangetast op een 

 tijdstip, waarop hij nog lang niet volgroeid is. Dan is een 

 groot gedeelte van zijne oppervlakte bezet met dicht aaneen- 

 grenzende of in elkaar overgaande vlekken, waar de schil 

 dood is; de jonge appel groeit slecht en abnormaal : hij krijgt 

 soms een' zeer wonderlijken vorm en is i^eliecl onverkoop- 

 baar. Znlke ai)pelen vertoonen soms ook barsten ; hoewel 

 in 't algemeen scliui'ftige appelen veel minder aan barsten 

 onderhevig zijn dan schurftige peren. 



