— 185 — 



ander versmolten, zoodat spoedig een groot deel van het blad 

 afgestorven was, en wel onder dezelfde symptomen als de 

 boven aangegevene. 



Een nauwkeurig mikroskopisch onderzoek leerde dat het 

 in 't blad aanwezige mycelium in het bladmoes, rondom de 

 cellen heen, zich verbreidt, en een enkele maal kon ik de 

 infectiehyphe zien, terwijl die uit de conidië zich ontwikke- 

 lende, in oen huidmondje van het blad was binnen gedrongen 



Hiermee kan dus als bewezen worden beschouwd, dat 

 Botrytis parasitica althans stellig de oorzaak der bovenbe- 

 schreven bladziekle is. — 



Op de volkomen afgestorven plantendeelen houdt de 

 vorming der conidiëndragers spoedig op : een bewijs voor de 

 meer parasitische dan saprophytische natuur der zwam. Maar 

 juist wanneer de bladeren en stengel volledig zijn afgestorven, 

 ziet men op bepaalde plaatsen van deze plantendeelen groote 

 massa's zwamdraden aan de oppervlakte treden. Zij zijn dun- 

 nerdan die, welke zich in het bladmoes bevinden, en vertoonen 

 geene opzwellingen; hunne vertakkingen versmelten iii(?t met 

 elkaar, maar zij wikkelen zich tot een kluwen dicht opeen, 

 en vormen aldus witte lichaampjes van hoogstens 2 mill. in 

 doorsnede. Deze lichaampjes trekken zich nu weldra samen, 

 onder uitscheiding van een druppeltje vloeistof; en weldra 

 nemen zij eene donkerbruine of zwartbruine kleur aan. 

 Het zijn do sklerotiën van Botrytis parasitica, die in hunnen 

 volledig . ontwikkelden toestand hoogstens 1.25 mill in 

 doorsnede meten, en waarvan de vorm afgeplat- bolvormig 

 of half bolvormig is. 



Eene snede door het \olkom(.'n ontwikkelde, samenge- 

 schrompelde, bruin geworden sklerotium toont aan dat de 

 buitenste bruine wand maar dun is. Het inwendige is wit; 

 dekluwenvormig dooreengewikkelde zwamdraden hebben eene 

 soort van » pseudoparenchym " gevormd, waaraan men 



