— 192 — 



De oorzaak van 't afsterven der tulpenbollen in den grond 

 en die van 't « omvallen « der tulpen, isgewoonlijk niet gelegen 

 bij den kweeker, die de bloembollen leverde, maar bij den 

 bezitter zei ven van den tuin. 



Wanneer eenmaal de grond van een zeker bloemperkje 

 met de sklerotiën van de zwam geïnfecteerd is, dan moet de 

 eigenaar van den tuin ophouden, ieder jaar op hetzelfde bed 

 weer tulpen te planten. Hyacinthen en Irissen (althans Iris 

 hispanica) mogen daar even min cene plaats vinden. Wanneer 

 men nu eenmaal toch bolplanton op het bedoelde bed wil telen, 

 dan kieze men Narcissen ofCrocus. Het is zelfs zeer twijfelach- 

 tig of de Narcissen wel geheel vrij blijven van de ziekte; maar 

 wanneer zij ook al daarvoor niet geheel onvatbaar zijn, dan 

 zijn zij er in elk geval toch zeer weinig vatbaar voor. In elk 

 geval pote men dus op bedden, waarop in de laatste jaren de 

 tulpen « wegbleven »» of » omvielen » liever Crocussen of Nar- 

 cissen dan tulpen of hyacinthen. Het liefst echter late men 

 er een paar jaar lang in 't geheel geen bolgewassen groeien, 

 maar andere voorjaarbloemen, zooals Pf^imula, Arabis, Si- 

 lene, Myosotis, Saxifraga of 7/o/a-soorten. 



Wie echter in zijn' tuin op een bepaald bed toch jaar op 

 jaar tulpen wenscht te hebben, die moet in den zomer of den 

 herfst, volgende op het voorjaar, waarin hij daar de ziekte 

 voor 't eerst waarnam, den grond op dat bed vernieuwen. 

 Één tot twee voet diep moet de aarde worden weggenomen en 

 door nieuwe vervangen. 



In Holland, met name in Amsterdam en omstreken, wordt 

 voor de vernieuwing der aarde van de bloembedden zeer dik- 

 wijls van grond, uit het bloembollendistrikt afkomstig, gebruik 

 gemaakt. De bloemboUenkwcekers graven op de « kwade 

 l)lekken » de aarde tamelijk diep uit, omdat zij daarin een zeer 

 goed middel tot bestrijding van het kwaad zien. Zij weten 

 echter vaak niet, waar zij met den « kwaden grond » moeten 



