— 1«)7 — 



andere over, die zich tot normale planten ontwikkelen . Het 

 zou kunnen zijn, dat deze tulpen l)ollen voor de ziekte onvat- 

 baar waren ; het zou evenwel óók kunnen zijn, dat de verbrei- 

 ding der zwam in dier voege door den grond heen had plaats 

 gehad, dat de bedoelde bollen voor besmetting bewaard bleven 

 Waren deze bollen werkelijk immuun, dan zou het bij de 

 ongeslachtelijke voortplanting der bollen, waardoor de eigen- 

 schappen van het moederlijke individu bijkans onveranderd 

 overerven — voor de hand liggen, dat de daarvan geteelde 

 bollen óók weer onvatbaar waren ;en zoo zou men r assen van 

 onvatbaren kunnen telen. Ik liet de van schijnbaar immune 

 tulpen afkomstige bollen oogsten en ze het volgende jaar weer 

 op besmetten grond uitplanten. Deze proef werd twee jaren 

 herhaald, telkens op verschillende bedden. Maar zij leverde 

 mij slechts de zekerheid, dat van de op sterk besmetten bodem 

 gezond gebleven tulpen geene werkelijk onvatbare individu's 

 geoogst waren ; trouwens heel veel verwachting had ik reeds 

 a priori niet van de resultaten der bedoelde proefneming, waar 

 het eene zoo weinig kieskeurige zwam geldt als Botyytis 

 parasüica. — 



Vervolgens werd een tamelijk groot aantal chemische 

 middelen beproefd. 



Vooreerst kalk, en wel gebliischte en ongebluschte, in 

 zeer verschillende quantiteiten, tot 350 KG. per are. Met 

 gebliischte kalk werden proeven genomen, omdat verschil- 

 lende bloembollentelers mij verzekerden, dat zij van de aan 

 wending dezer stof op « kwade plekken » goede resultaten 

 hadden verkregen. Meerjarige proefnemingen evenwel lever- 

 den mij nooit een gunstig resultaat op; en het schijnt mij dat 

 de door do praktische bloembollenkweekers verkregen resulta- 

 ten niet moeten worden toegeschreven aan den ivloed van dtj 

 kalk op de zwam, maar eenvoudig aan de verbetering van den 

 (veenhoudenden) grond door kalk. 



