RATTENSOORTEN 
DOOR 
A. L. HAGEDOORN Ph. D. en A. C. HAGEDOORN, Arts. 
Wanneer het er om te doen is, een groote groep van die- 
ren systematisch-zoölogisch te behandelen, dan maakt het 
een groot verschil of men het onderzoek verricht ter plaatse, 
waar de dieren voorkomen, of ergens in een ander land in 
een museum. Echte museumsystematicl ontloopen een aan- 
tal reëele probiemen, of maken er zich vaak met een autori- 
tair gebaar van af. Zij nemen als vanzelf sprekend aan, dat 
twee eendere huiden met schedels, welke ze toegezonden 
krijgen, correspondeeren met een menigte individus, alle met 
dezelfde eigenschappen, en allen precies eender, en wanneer 
hun blijkt, dat dergelijke dieren nog niet te voren een naam 
hebben gekregen, kunnen zij voor de twee huiden een wel- 
luidenden nieuwen naam verzinnen, een beschrijving maken, 
en dan zit verder die soortnaam aan die beschrijving van 
het type vast. Blijkt dan later, dat nooit meer een enkel 
dier wordt verzameld, dat met die beschrijving overeenstemt, 
dan is de soort een zeldzame soort. 
Er zijn conventies, waarbij voor soortbeschrijvingen meer 
waarde wordt gehecht aan sommige eigenschappen dan aan 
andere; bij ratten stelt men het meeste belang in het ver- 
loop van enkele lijsten op de schedel, in de relatieve staart- 
lengte, in eeltknobbeitjes op de voet, in grootte van kiezen- 
complexen en van ooren. 
Wanneer bij het veldwerk blijkt, dat twee namen, elk ge- 
geven aan een huid in een museum, inderdaad correspon- 
deeren met twee overeenkomstige groepen in de natuur, kun- 
nen we twee verschillende dingen hebben. 
Het kan zijn, dat de variabiliteit van de eene soort niet 
zoo groot is, dat individus van die soort komen binnen de 
