EE 
en D, E en F‚, G en H enz, dan kunnen we verwachten, 
dat we van dieren, welke onzuiver zijn voor A zoowel als 
voor B enz, één dier met de nieuwe recessieve eigenschap 
zullen verkrijgen onder zestien jongen. 
In dit geval zouden we dus verwachten volgens deze 
theorie, onder de zeven en dertig jongen er 2 à 3 te vinden 
met de nieuwe eigenschap. (2.312). 
In werkelijkheid vonden we gele 5, parelgrijs 1, witte punt 
2, witte keel 1, dansratten 4, gele buik 1, gemiddeld 2,33. 
Hiermee was ook de veronderstelling van de baan, dat we 
te maken zouden hebben met een soort van „mutatieperiode”. 
Duidelijk waren de nieuwe vormen reeds gegeven in de 
kiemsamenstelling (genotype) van de drie gebruikte ratten- 
soorten. 
Vrouwtje 24 werd later teruggepaard met haar zoon 95. 
Uit deze paring kregen we drie jongen, waarvan twee pa- 
relgrijze, en nog een nieuwe kleur, chocoladebruin. Later 
kregen we cok nog een cinnamon-agouti rat, dat wil zeggen 
een dier, dat zich genotypisch tot agouti verhoudt als cho- 
coladebruin tot zwart. In het geheel kregen we uit onze 
kruisingen dus zes geheel nieuwe eigenschappen, klaar- 
tijkelijk als het gevolg van zes recombinaties van paren 
van genen. 
Paringen van tectorum dieren met alexandrinuskleurige 
gaven òf alleen tectorum, of een minderheid van grijsbuiki- 
ge; tectorum onderscheidt zich o.a. van alexandrinus door 
het bezit van een geen meer. 
Twee grijsbuikige dieren met elkaar geven nooit witbuikige. 
Zwart was dominant over agouti, en blijkbaar waren er twee 
soorten zwarten, met en zonder den factor, welke bij agoutis 
het onderscheid maakt tusschen wit- en grijsbuikige dieren. 
Witbuikige zwarten ontstonden nooit, wel bleek, dat de 
zwarten met het geen in kwestie zich van die zender het 
geen onderscheidden door een veel diepere zwarte kleur, die 
vaak groen of paars glansde. 
We kregen ook geelbuikige gelen, en ons bleek, dat, even- 
als in de agouti serie witte buikkleur dominant was ov: 
gele. 
