Cultuur. 
Voor Java is de cultuur niet aan te bevelen. Immers de op- 
brengst van het gras staat ver achter bij die van Panicum 
maximum en Paspalum dilatatum. Wil men het 
kweeken, dan dient dit te geschieden op vochtige of be- 
vloeibare gronden of in regenrijke streken, anders is de 
opbrengst niet noemenswaard. In Australië heveelt men aan, 
het dicht bijeen te zaaien, omdat de stengels anders te lang 
zouden worden. 
Verdere bijzonderheden, 
Soms wordt het gras aanbevolen om rivieroevers te be- 
veiligen tegen het afspoelen door regenwater. Daarvoor 
schijnt het wegens zijn kruipende, overal wortelslaande 
stengels zeer geschikt. 
6. PANICUM AMBIGUUM Trinius, Gen. Panicum 155. Zie 
plaat X XXII. 
De soortnaam a mbiguum beteekent twijfelachtig, onzeker 
en zinspeelt waarschijnlijk op het feit, dat deze grassoort 
zóó sprekend op Panicum distáchyum gelijkt, dat 
ze met het bloote oog daarvan nauwelijks kan worden on- 
derscheiden. |). 
Indertijd werden door den paardeuarts Naura 3 takjes van 
grassen ingezonden onder de namen Blabaan, j. en Loelahan 
(een te Soerabaja gebruikt wordende naam). Deze 3 takjes 
werden op een vel papier bijeengeplakt en door BOERLAGE 
als Panicum infidum Sreup. gedetermineerd. Later 
werden ze door BoerLAGE onder dien naam gepubliceerd in 
de bekende lijst in Teysmannia XI, 489 en vgd., welke lijst 
door DEKKER in zijn Voederstoffen, pp. 21 en vgd. werd over- 
1. Met een loupe is het onderscheid terstond te zien Bij, Panicum 
distaechyum is gl hoogstens half zoo lang als het aartje. bij Panicum 
ambiguum daarentegen is gi minstens 3/4 maal zoo lang als het aartje, 
vaak zelfs even lang. Bij P. am biguum draagt g4 op den top een zeer 
duidelijk spitsje, bij P. distaehyum is dit spitsje nauwelijks waarneem- 
baar of ontbreekt het geheel. De andere verschillen, zooals in het aantal 
aren en de beharing, zijn van nog veel minder belang en kunnen niet als 
soortkenmerk dienen. 
