ingevoegd, en werken mede om het geheel een aangenamen 
indruk te doen maken. 
Ofschoon als compilatiewerk ook voor Indische belang- 
stellenden niet onverdienstelijk, vertoont het boekje bij eenigs- 
zins nauwkeurige beschouwing een aantal onjuistheden, die 
storend werken. Had de schrijver zich van de literatuur van 
de laatste jaren goed op de hoogte gehouden, dan zouden ver- 
scheidene dezer fouten ongetwijfeld vermeden kunnen zijn. 
Om er slechts eenige te noemen: 
Op pag. 18 spreekt men van „padi tenggahan of padi tjereh”. 
Dit is onjuist; padi tenggahan duidt op een gewas, dat in een 
bepaalden tijd rijpt; de naam padi tjereh wordt gewoonlijk 
gebruikt als verzamelnaam voor onbepaalde variëteiten, waar- 
van de korrels gemakkelijk afvallen. 
Op pag. 32 wordt de indruk gegeven, alsof de srodüdbemer: 
king steeds ongeveer 55 dagen duurt. In heel wat streken 
moet men in veel korter tijd klaar zijn. 
Op pag. 36 wordt verteld, dat bij het gebruik van droge 
kweekbedden het zaad op rijen in afstanden van + 4 voet 
wordt uitgezaaid. Mogelijk zijn er streken, waar een derge- 
lijke zonderlinge wijze van bibitkweeken wordt gevolgd, doch 
regel is het zeker niet. Het aanleggen van droge kweek- 
bedden staat verder niet in direct verband met vroeg- of 
laatrijpheid. 
Op pag. 42 en 43 zegt de schrijver, de bevloeiïng besprekend, 
dat „telkens nieuw water (moet) worden gegeven”, alsof de 
Inlander niet in den regel voortdurend bevloeit, wanneer hij 
over water kan beschikken, en de sawah slechts droog legt, 
wanneer zulks om bijzondere redenen noodig is. 
De voordeelen van een diepe grondbewerking, welke de 
schrijver op pag. 48 en 54 aanhaalt, zijn zeer problematisch. 
Weinig deskundigen zuilen in „diepe grondbewerking” voor 
de rijst een algemeen geldend voordeel zien. 
Op pag. 50 noemt de schrijver het overgaan van de oogst- 
wijze met de ani-ani tot die met de sikkel een voordeel. 
Dit kan niet worden onderschreven; het hangt van allerlei 
factoren af‚ aan welke methode de voorkeur moet worden 
geschonken. 
