RNN 7 Or 
In vlot geschreven taal gaat de schrijver na, hoe de 
Manihot utilissima Pour uit het grijze verleden naar voren 
is getreden; hoe deze plant, om haar giftige eigenschappen 
eerst verworpen, later gewantrouwd, tenslotte toch zeer 
gewaardeerd kon worden. 
Na een beknopte botanische beschrijving, met een woordje 
over variëteiten en selectie, behandelt de schrijver de che- 
mische samenstelling en de voedingswaarde. 
In hoofdstuk V komt de cultuur aan de beurt. Aan een 
populair boekje mag natuurlijk niet de eisch gesteld worden, 
dat het een handleiding kan zijn voor hem, die op de meest 
rendabele wijze cassave zoekt te verbouwen. Als zoodanig 
zou het dan ook volstrekt geen dienst kunnen doen. In 
12 bladzijden druk is het ook niet mogelijk, de cultuur- 
vraagstukken, die zich om de cassave schikken, zoodanig 
te belichten, dat een ijverig practicus voor zijn grond, onder 
zijn omstandigheden die vraagstukken tot oplossing zou 
kunnen brengen, om met dank aan „het boek’ de meest 
rationeele cultuurwijze te vinden. 
Nadat de weinige, maar soms zeer ernstige ziekten en 
plagen beschreven zijn, komt de bereiding der cassave-pro- 
ducten aan de beurt. 
Het hoofdstuk productie en handel sluit het werkje. Veel 
cijfers en drie duidelijke grafische voorstellingen, bijgewerkt 
tot ultimo 1915, dragen er toe bij om een helder inzicht te 
geven iu de uitgebreidheid der handelsbeweging. In dit 
hoofdstuk vindt men ook telkens opgegeven, waarvoor de ver- 
schillende producten gebruikt worden. 
Als bijlage geeft de heer BrokzerL een afdruk uit het 
verslag over 1913 van den Leider der Selectie- en zaadtuinen 
te Buitenzorg, waarìn hij de resultaten weergeeft van een 
door den heer Keijzer genomen proef. Jammer is het, dat 
er geen woord gerept wordt over de resultaten van die be- 
langrijke proef voor de groote practijk. Schuwde de schrijver 
de loftrompet te steken over het pracbtige in die richting 
gedane werk? Waarom niet vermeld, dat de nieuw ingevoer- 
de soorten Mandioca itaparica, M. sao pedro preto, Aipin 
valenca en M. tapicuru in Kediri, ieder op haar eigen terrein 
